konstantinos’ blog

Δε νοιώθω ακριβώς έτσι τώρα, άλλα όταν αγαπημένα πρόσωπα με αποκαλούν έτσι(!) είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμάμαι ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι… Και μετά από τόση συζήτηση για τους Metallica σήμερα στη δουλειά, οι Air είναι ότι πρέπει!

Sexy boy, sexy boy …

Où sont tes héros aux corps d’athlètes

Où sont tes idoles mal rasées, bien habillées

Sexy boy, sexy boy …

Dans leurs yeux des dollars

Dans leurs sourires des diamants

Moi aussi un jour je serai beau comme un Dieu

Sexy boy, sexy boy …

Apollon deux mille zéro défaut vingt et un an

C’est l’homme ideal charme au masculin

Sexy boy, sexy boy …

Τελευταία υπάρχει μια έντονη κινητικότητα (ίσον προώθηση) σχετικά με μουσικά group και παραγωγούς από την Αυστραλία. Είτε είναι ιδέα μου είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό που ακούω. Ποπ ρυθμοί, μουσικές που εϊτίζουν (80s, you know) επικίνδυνα και έξυπνες παρουσίες που μάλλον θεωρείς απόλυτα δικαιολογημένο να προβάλλονται τόσο έντονα στα διάφορα μουσικά blogs και όχι μόνο.

Ο λόγος για τους Pnau και τους ήδη εμφανισμένους σε αυτό το blog The Presets και Cut Copy. Από το Σύδνευ τα δύο πρώτα group, από τη Μελβούρνη το τελευταίο.

Με ίσως το πιο ‘χαρούμενο’ κομμάτι που έχω ακούσει τελευταία, οι Pnau αν μη τι άλλο διαθέτουν πρωτότυπη σκηνική παρουσία (που αλλού θα δεις φράουλες και ήλιους να χορεύουν on stage?) και στο επίσημο site τους θα διαπιστώσεις επίσης τι κάνει ένας καλός γραφίστας. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το 3ο τους album και τους ανακάλυψε υπερενθουσιασμένος ο Elton John. Εδώ ίσως προλάβεις το διάσημο remix των επίσης Αυστραλών Miami Horror στο Embrace, αλλά επειδή ξέρω ότι ανυπομονείς για τη φράουλα, ιδού και η live version του κομματιού.

Οι The Presets έχουν ντύσει μουσικά διαφημιστικά σποτ τόσο της Hyundai όσο και της BMW, ενώ πριν λίγους μήνες εμφανίστηκαν σε μουσικό φεστιβάλ της χώρας του παρέα με τους Daft Punk! Με ήχο σαφώς πιο επιθετικό (κυρίως λόγω των φωνητικών του Julian Hamilton) μόλις κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους video αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να μην παραθέσω άλλη μια live εκδοχή του υπεραγαπημένου μου This Boy’s In Love.

Οι Cut Copy ανήκουν στην ίδια δισκογραφική με τους The Presets (βλέπε Modular Recordings που επίσης περιλαμβάνει τους Chromeo, The Avalanches και τη Robyn!) και τους ανακάλυψα τη μέρα που τυχαία τρία διαφορετικά άτομα με ρώτησαν αν τους ξέρω…χμμμ. Μια γρήγορη ματιά στον last.fm και διαβάζω ότι ‘Their sound, perhaps best labeled as retro/electropop, is much in the vein of contemporaries such as Daft Punk, drawing considerable influence from older bands such as New Order and Kraftwerk‘. Τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαίο. Το τελευταίο τους gapless album ακούγεται ομολογουμένως πολύ ευχάριστα. Εδώ μία μικρή γεύση. Lights & Music on my mind. Be my baby one more time.

Σε δύο μέρες ξεκινάνε οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου και της Κίνας. Και δύο μέρες δεν είναι τίποτα! Εδώ τέσσερα ολόκληρα χρόνια περάσαν τόσο γρήγορα από τους ‘δικούς μας’ Αγώνες χωρίς να το καταλάβουμε καλά καλά. Σαφώς και ο ενθουσιασμός για κάτι που δεν γίνεται εδώ στα πόδια μας (μιλώντας ακόμα ως Αθηναίος) είναι πολύ πιο περιορισμένος για να μη πω ανύπαρκτος από πολλούς. Το διαπιστώνεις από τα θέματα των ειδήσεων, των εφημερίδων, των blogs… πριν τέσσερα χρόνια τα μηνύματα σχεδόν όλων των φίλων στο facebook θα αφορούσαν την Ολυμπιάδα με θετικό ή και αρνητικό τρόπο. Τότε βέβαια δεν υπήρχε το facebook αλλά είμαι σίγουρος ότι έτσι θα ήταν. Η Αθήνα έσφιζε από υπερηφάνεια και όλοι περιμέναν κάτι το μεγάλο με την ελπίδα όλα να είναι πετυχημένα. Και ήταν.

Προσωπικά είχα δύο λόγους να ανυπομονώ για την έναρξη των Αγώνων. Ο γενικότερος ενθουσιασμός μου για γενονότα τα οποία με έκαναν να νοιώθω λιγότερο παρακατιανός στη διεθνή κοινότητα όντας Έλληνας και η προσμονή για την πρώτη μου επίσημη δουλειά. Μια δουλειά που δε θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ενδιαφέρουσα και που με έβαλε τόσο έντονα στο κλίμα των Ολυμπιακών όσο δε θα φανταζόμουν. Τους Αγώνες δε τους παρακολούθησα με την έννοια που κάποιος που αγόρασε κάποιο από τα πολύχρωμα μαγικά χαρτάκια έχει στο μυαλό του. Αλλά είμαι σίγουρος πως τη μαγεία τους την έζησα στον μέγιστο βαθμό. Τη μαγεία του να δουλεύεις με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, τη μαγεία του να συνεισφέρεις και εσύ στην επιτυχία ενός τεράστιου εγχειρήματος και πολύ πιο πρακτικά τη μαγεία του να έχεις πρόσβαση και να εργάζεσαι σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά δωμάτια τηλεοπτικής παραγωγής (της μεγαλύτερης ως εκείνη τη μέρα) που έχουν ποτέ φτιαχτεί.

Μπορώ με σιγουριά να πω πως πολλές από τις μελλοντικές μου αποφάσεις επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από εκείνες τις ημέρες. Οι σπουδές μου, το που θέλω να ζήσω και το τι θέλω να κάνω. Δεν είμαι σίγουρος αν μέχρι το 2012 θα μένω ακόμα στο Λονδίνο αλλά αν αυτό ισχύει τότε θα έχω ζήσει δύο Ολυμπιάδες από κοντά. Το πιο πιθανό είναι να μην ισχύσει αυτό αλλά και πάλι είμαι βέβαιος ότι αυτή η πόλη θα μπει έντονα και πολύ σύντομα στο προΟλυμπιακό κλίμα μόλις τα φώτα του ‘εθνικού΄ σταδίου του Πεκίνου σβήσουν στις 24 Αυγούστου. Αναμφισβήτα είναι η μέρα που θα ορίσει και ουσιαστικά το Λονδίνο ως την επόμενη ‘εκλεκτή’ πολή της ΔΟΕ.

Αλλά προτού όλα αυτά συμβούν, το Πεκίνο έχει να αποδείξει πόσο σωστή επιλογή ήταν. Ένα εντυπωσιακό στάδιο από μόνο του και η δύναμη της επιβολής δεν αρκεί, και πολύ περισσότερο δεν είναι αυτό που οι Ολυμπιακοί Αγώνες αντιπροσωπεύουν. Από την άλλη δε θέλω να είμαι προκατειλημένος. Τα ΜΜΕ πάντα θα βρίσκουν κάτι αρνητικό για να πουλάνε. Είτε είναι η υπερβολική ζέστη της Αθήνας και η έλλειψη άνετου χρονοδιαγράμματος στην πορεία των Ολυμπιακών έργων, είτε είναι η μολυσμένη ατμόσφαιρα του Πεκίνου και η περιορισμένη ελευθερία έκφρασης των Ολυμπιακών επισκεπτών είτε το άσχημο λογότυπο των Αγώνων του Λονδίνου (!), πάντα κάτι θα υπάρχει. Δεν έχουμε παρά να κρίνουμε στο τέλος όμως. Νομίζω η Αθήνα τα κατάφερε περίφημα παρά τις όποιες διεθνείς γκρίνιες και επιφυλάξεις. Και πιστεύω αυτή θα είναι και η τελική κρίση για το Πεκίνο. Η περηφάνεια και η χαρά των κατοίκων του είναι έκδηλη και αυτό από μόνο του ίσως είναι αρκετό για την επιτυχία.

Εν αναμονή λοιπόν… Όλα ξεκινούν το μεσημέρι της Παρασκευής 8/8/08. Σε δύο μόλις μέρες!

Καλοκαιρινές διακοπές τέλος, επιστροφή στο (αρκετά ζεστό και τολμώ να πω ευχάριστο) Λονδίνο και επιστροφή στην ρουτίνα. Αυτά συνοψίζουν την κυρίαρχη επικαιρότητα της καθημερινότητας μου τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Στο περίπου… γιατί τις τελευταίες 5-6 μέρες τις πέρασα στο κρεβάτι μακριά από όλα και όλους παρέα με έναν αχρηστευμένο λαιμό, θερμοκρασίες που έφτασαν τα δεύτερα άντα, το θερμόμετρο και τα χάπια μου. Τουλάχιστον όλα αυτά έχουν εξαφανιστεί τώρα …εκτός από τα χάπια, για λίγο ακόμα.

Το μόνο θετικό από την όλη κατάσταση είναι ότι ξανάνοιωσα πόσο ωραίο είναι να έχεις το πρόγραμμα του φοιτητή: να μην πας στη δουλεία, να είσαι όλη μέρα σπίτι, να μην έχεις πρωϊνό ξύπνημα και να ασχολείσαι με πράγματα που αλλιώς δε θα είχες πολύ χρόνο γι’αυτά. Ένα από αυτά είναι και τούτο το βλόγι (δε θυμάμαι που πρωτοδιάβασα αυτή την λέξη… αλλά την υιοθετώ γιατί μου αρέσει!). Αν κάποιος από τους πέντε άντε έξι αναγνώστες μου δεν κατάλαβε ακόμα, αυτό είναι το πρώτο μου πόστι (ένα βλόγι αποτελείται από πολλά ή και λίγα καλή ώρα πόστια) γραμμένο στα ελληνικά! [ήχος από πυροτεχνήματα και από πολλά μπαλόνια που σπάνε στον αέρα]. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό για να αποτελέσει μια καλή αναννέωση για αυτό το βλόγι, τότε πιστεύω πως η νέα εμφάνισή του συμβάλει επίσης προς αυτό. Αλλαγή από το “yellow power” στο “bondi blue power” λοιπόν όπως πληροφορεί και το κάτω μέρος!

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να γράψω τόσα πολλά για τις διακοπές μου στην Ελλάδα αυτή την φορά αλλά για άλλη μία φορά δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω. Τo σίγουρο είναι ότι κάθε χρόνο που πηγαίνω Ελλάδα καλοκαίρι και γυρίζω μετά πίσω νοιώθω όλο και χειρότερα γιατί απλά περνάω τόσο όμορφα κάτω που το πίσω μοιάζει τόσο μίζερο και καταθλιπτικό! Πόσο μάλλον αυτή την φορά που γυρνάω Λονδίνο ενώ όλοι οι (Έλληνες) φίλοι μου ετοιμάζονται να την κάνουν τώρα για πιο ηλιόλουστα μέρη. Τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι ωραίες στιγμές ανάμεσα στις οποίες ένας πολύ όμορφος γάμος με πολύ PR από την πλευρά μου, χεχε (…Να Ζήσετε!), ένα γρήγορο ταξίδι στην “τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσο hype” Μύκονο!, βραδιές στο κέντρο της Αθήνας με πολλές παλιές και νέες παρέες που ήδη νοσταλγώ (μπεεεε!) και βραδυνές βόλτες με αγαπημένες μουσικές κατά μήκος της παραλιακής πλευράς της Αθήνας. Είναι τόσο όμορφη αυτή η πόλη! αχχχ…’

Άραγε νοιώθουν κ”αι άλλοι το ίδιο? Και πως είναι να μένεις μόνιμα εκεί και να μη ζεις μόνο τα θετικά στοιχεία του “κάνω διακοπές στην Αθήνα”? Νομίζω πως το “αχχχ” θα ήταν ίδιο για μένα, ίσως με λιγότερα “χ”! Anyway (για να μην ξεχνάμε και τα αγγλικά μας), οπουδήποτε είναι καλά αρκεί να μπορείς να δεις τα θετικά και το Λονδίνο έχει πράγματι πολλά ωραία στοιχεία εκτός από ένα: ΔΕΝ του πάει ο καλοκαιρινός αέρας! χεχε. Στο ξημέρωμα της θερμότερης ίσως ως σήμερα μέρας του καλοκαιριού σε τούτη την πόλη θα κλείσω αυτό το πόστι με καλοκαιρινές εικόνες από τη νήσο Μύκονο. Λίγες, λιτές, χωρίς προσωπα αλλά με πολύ ελληνική καλοκαιρινή διάθεση. Καλές διακοπές και καλή επιστροφή σε όσους μπορεί να αναφέρεται αυτό.

Pop, Beat, Vibes, Saturday, Party, Sparkles, Summer, Hype, Dancefloor, London, Electro, DJ, Discoball, Sexy… some of the things that immediately come up to my mind and want to share with you right now! Listen and share with others:

3 little words… enjoy the summer

Ta da… and here it is, my first attempt in video editing with iMovie. Working with that piece of software is not so straightforward as I had originally assumed but seriously, you feel like you are working with a proper (but basic) video editing tool rather than something that is supposed to help you create short videos if it doesn’t crush at least 5 times before you have the time to press the “save” button (…yes I’m talking about Windows Movie Maker). Anyway, both of these are too basic to support my ideas… and Final Cut Express is already lying somewhere on my hard disk drive!

So here you go; a small journey with the Athenian metro… and the favourite music of Aris Kokou.

…for higher quality just click here

Snapshots. Different snapshots of areas, moods, times, locations that are part of this city. Older or more recent, in or out, under the sun, wet by a boring rain or lit by an artificial light, these snapshots are always keeping happy memories alive…

…to the days to come dear Londoners

Kely, Alkisti, Marios, Antonis, Christos, Christos, Stefanos, Sarah, Nikitas, Mariana, George, Neils, Peter, Panos and Alex

When mind cannot think of anything else (but one thing) and the mood for writing something interesting simply doesn’t exist, I decide to post a music video. Such a shame.

Such a shame to believe in escape
‘A life on every face’
And that’s a change
Till I’m finally left with an eight
Tell me to relax, I just stare
Maybe I don’t know if I should change
A feeling that we share
It’s a shameSuch a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change
It’s a shame

The dice decide my fate
And that’s a shame
In these trembling hands my faith
Tells me to react, ‘I don’t care’
Maybe it’s unkind that I should change
A feeling that we share
It’s a shame

Such a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change
Such a shame

Tell me to relax, I just stare
Maybe I don’t know if I should change
A feeling that we share
It’s a shame

Such a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
It’s a shame
Such a shame
Write it across my name
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change

Such a shame

It’s nice to spend a long weekend with people you love and care for. It’s not nice…it’s great! Had a great time with Olga (my sis) and Eleni (her best friend and a good friend of mine too). Looking forward to being your host in London again!

Just a few photos (and actually almost all the photos) we shot together these last three days …and time for some Photoshop play

A beautiful night at Islington Academy in Angel, London watching Delerium on stage… and taking advantage of my brand new camera in difficult shooting conditions! The canadian “band” was great and especially the singer with her theatrical performance and the strong voice. Nice touch, the video projection of images and video related to the (mainly) ambient songs. And not to forget, Christos and Christos… whose company I really enjoy lately.

In general, a nice gig that cannot be compared though to the last one I went (back in October if I remember correct, lol). Then it was LCD Soundsystem, an unknown to me group by that time. Of course, I always enjoy gigs and since I haven’t been to many in the past years, it’s among my first priorities from now and on.

So have a small taste of Delerium live by looking at the following photos. I’ll let you choose on your own the soundtrack…

the opening supporting group… or should I say solo artist!

when the supporting solo is turning to a group! (…nice track by the way)

and still “supporting” with male vocals this time

the intermediate (really good) dj set before Delerium come on stage

and the essential (shitty) artistic photo! hehe

Delerium have just started playing

Delerium’s singer; a voice not as ethereal as Sarah’s McLahan or Leigh’s Nash but still great!

emotional performance combined with inspiring video projection

(almost) the whole group on stage…

…and here’s the soul behind Delerium; Bill Leeb

And a memo photo to remember this night out (hope you don’t mind Christos on the right!)…

P.S. Did I mention how impressed I’m with my new camera? Believe me, it’s hard to get these photos with an inexpensive compact digital camera… Hail Ricoh!