konstantinos’ blog

Περίεργες μέρες, περίεργες νύχτες που συμβαίνουν διάφορα αλλά την ίδια ώρα δεν συμβαίνει και τίποτα. Συναντήσεις, συμπτώσεις, συγκυρίες. Όλες θετικές εκ πρώτης όψεως… Και μετά το ίδιο γνώριμο συναίσθημα που δεν ξέρεις τι να περιμένεις και προβληματίζεσαι και κάνεις διάφορες σκέψεις. Και πόσο καιρό είχα να το νοιώσω αυτό! Και μου αρέσει ασχέτως από το τι θα φέρει το μέλλον. Τις περισσοτερες φορές νομίζω ότι αντιμετωπίζω τη ζωή τόσο επιφανειακά (χαρούμενα για άλλους) που το να έχω έστω και κάτι προβληματικό να μου απασχολεί το μυαλό το βρίσκω θετικό. Καλύτερα κάτι, οτιδήποτε…από το τίποτα. Φυσικά ξέρω ότι αυτό δε θα κρατήσει και πολύ, και μετά πάλι χαχαχου χαχαχα. Κάπου διάβασα και για το γονίδιο της ευτυχίας που κάποιοι λίγοι άνθρωποι διαθέτουν/φέρουν… ε αν δε το έχω εγώ τότε ποιος? Και ναι, για τους επιστήμονες ευτυχία θεωρείται η τάση του να σκεφτόμαστε αισιόδοξα και να βλέπουμε την θετική πλευρά των πραγμάτων. Επιστροφή στο ‘περίεργες μέρες, περίεργες νύχτες’ όπως προ-έγραψα. Δεν ξέρω καν γιατί γράφω αυτές τις ασυναρτησίες όταν δεν μπορώ να είμαι ειλικρινής ούτε στο blog μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλω να μοιραστώ το κομμάτι που παίζει στο repeat εδώ και μέρες… και ναι μία βόλτα με το αμάξι στον Ψαθόπυργο στις 1 το βράδυ θα βοηθούσε πολύ τις σκέψεις μου. Αλλά, it’s London here.

What’s the point of waiting
For life to come
I could go further
And no one’s surprised 
Your plans collapse, run off or fall apart…

Κομμάτι παρακινητής στις δύσκολες εποχές του ωδείου… ευτυχώς!

Είναι από εκείνες τις φορές που μου αρέσει αρκετά ένα κομμάτι, και μετά από λίγο καιρό τυγχάνει να ακούσω και την πρωτότυπη εκδοχή του η οποία μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Δε λέω, καλός και ο Tiesto με το (σχετικά απλοϊκό) remix του αλλά το συγκεκριμένο κομμάτι δε θέλει πολλά bpm…

Cary Brothers και Ride λοιπόν. Και αν και ολίγον ψωνίστικο (για όσους τρέξουν να με κατηγορήσουν) θα το πω: άκουγα συχνά το κομμάτι αυτό οδηγώντας βράδυ στον 101 South με προορισμό το Cupertino. Τώρα μόλις διαπιστώνω ότι ο Cary Brothers είναι Καλιφορνέζος! Έτσι εξηγείται… μουσική που την ακούς στο μέρος όπου εμπνεύστηκε. Και κάτι άλλο ενδιαφέρον ίσως, ο κιθαρίστας που χρησιμοποιεί ο Cary είναι Έλληνας, ο Jason Kanakis (α ρε Κανάκη! σου βρήκαμε και συγγενείς εκεί δίπλα στον ειρηνικό! χεχε)

Διαλέξτε και πάρτε ποιο video προτιμάτε:

You are everything I wanted
The scars of all I’ll ever knowIf I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

You saw all my pieces broken
This darkness that I could never show

If I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

Τελικά το να ταξιδεύεις 11 ώρες σε ένα αεροπλάνο δεν είναι και τόσο βαρετό όσο φαντάζει όταν σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις καμμιά δεκαριά επεισόδια του “Flight of the Conchords“. Δεν ξέρω κατά πόσο καινούρια είναι η σειρά αυτή του HBO αλλά ήδη θεωρείται cult μεταξύ των αγγλόφωνων φίλων και συναδέλφων μου. Φυσικά πρώτη η νεοζηλανδή Pam αποτέλεσε την ‘χορηγό επικοινωνίας’ της σειράς με πρωταγωνιστές τους δύο ομογενείς της Bret και Jemaine. Το σίγουρο είναι ότι λίγα πράγματα θα με έκαναν να γελάσω δυνατά (και να νοιώσω άβολα σε ένα αεροπλάνο που σχεδόν όλοι κοιμούνται!). Σας παραθέτω λοιπόν το καλύτερο απόσπασμα από όσα θυμάμαι… και αν σας αρέσουν και εσάς τα αναπάντεχα μουσικά διαλείμματα εν μέσω του sitcom που παρακολουθείτε μη διστάσετε να αφιερώσετε χρόνο για να δείτε τη σειρά!

Μια που τόσος ντόρος (ντόρος 1 και ντόρος 2) έγινε με τις ‘διάσημες’ πλέον φωτογραφίες του κ.Μελισσανίδη (του Ολυμπιονίκη), είπα να παραθέσω κάτι πραγματικά και επιτηδευμένα χιουμοριστικό. Ιδού λοιπόν:

Η Άννα Γούλα με το Τα Πίνω Όλα! (οι ανυπόμονοι ας προσπεράσουν τα 2 πρώτα λεπτά)

… το ό,τι σε λίγες ώρες θα προσγειώνομαι στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είναι άσχετο και δεν έχει καμμία σχέση με το βίντεο αυτό!!

_

Δε νοιώθω ακριβώς έτσι τώρα, άλλα όταν αγαπημένα πρόσωπα με αποκαλούν έτσι(!) είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμάμαι ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι… Και μετά από τόση συζήτηση για τους Metallica σήμερα στη δουλειά, οι Air είναι ότι πρέπει!

Sexy boy, sexy boy …

Où sont tes héros aux corps d’athlètes

Où sont tes idoles mal rasées, bien habillées

Sexy boy, sexy boy …

Dans leurs yeux des dollars

Dans leurs sourires des diamants

Moi aussi un jour je serai beau comme un Dieu

Sexy boy, sexy boy …

Apollon deux mille zéro défaut vingt et un an

C’est l’homme ideal charme au masculin

Sexy boy, sexy boy …

Τελευταία υπάρχει μια έντονη κινητικότητα (ίσον προώθηση) σχετικά με μουσικά group και παραγωγούς από την Αυστραλία. Είτε είναι ιδέα μου είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό που ακούω. Ποπ ρυθμοί, μουσικές που εϊτίζουν (80s, you know) επικίνδυνα και έξυπνες παρουσίες που μάλλον θεωρείς απόλυτα δικαιολογημένο να προβάλλονται τόσο έντονα στα διάφορα μουσικά blogs και όχι μόνο.

Ο λόγος για τους Pnau και τους ήδη εμφανισμένους σε αυτό το blog The Presets και Cut Copy. Από το Σύδνευ τα δύο πρώτα group, από τη Μελβούρνη το τελευταίο.

Με ίσως το πιο ‘χαρούμενο’ κομμάτι που έχω ακούσει τελευταία, οι Pnau αν μη τι άλλο διαθέτουν πρωτότυπη σκηνική παρουσία (που αλλού θα δεις φράουλες και ήλιους να χορεύουν on stage?) και στο επίσημο site τους θα διαπιστώσεις επίσης τι κάνει ένας καλός γραφίστας. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το 3ο τους album και τους ανακάλυψε υπερενθουσιασμένος ο Elton John. Εδώ ίσως προλάβεις το διάσημο remix των επίσης Αυστραλών Miami Horror στο Embrace, αλλά επειδή ξέρω ότι ανυπομονείς για τη φράουλα, ιδού και η live version του κομματιού.

Οι The Presets έχουν ντύσει μουσικά διαφημιστικά σποτ τόσο της Hyundai όσο και της BMW, ενώ πριν λίγους μήνες εμφανίστηκαν σε μουσικό φεστιβάλ της χώρας του παρέα με τους Daft Punk! Με ήχο σαφώς πιο επιθετικό (κυρίως λόγω των φωνητικών του Julian Hamilton) μόλις κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους video αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να μην παραθέσω άλλη μια live εκδοχή του υπεραγαπημένου μου This Boy’s In Love.

Οι Cut Copy ανήκουν στην ίδια δισκογραφική με τους The Presets (βλέπε Modular Recordings που επίσης περιλαμβάνει τους Chromeo, The Avalanches και τη Robyn!) και τους ανακάλυψα τη μέρα που τυχαία τρία διαφορετικά άτομα με ρώτησαν αν τους ξέρω…χμμμ. Μια γρήγορη ματιά στον last.fm και διαβάζω ότι ‘Their sound, perhaps best labeled as retro/electropop, is much in the vein of contemporaries such as Daft Punk, drawing considerable influence from older bands such as New Order and Kraftwerk‘. Τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαίο. Το τελευταίο τους gapless album ακούγεται ομολογουμένως πολύ ευχάριστα. Εδώ μία μικρή γεύση. Lights & Music on my mind. Be my baby one more time.

Pop, Beat, Vibes, Saturday, Party, Sparkles, Summer, Hype, Dancefloor, London, Electro, DJ, Discoball, Sexy… some of the things that immediately come up to my mind and want to share with you right now! Listen and share with others:

3 little words… enjoy the summer

Ta da… and here it is, my first attempt in video editing with iMovie. Working with that piece of software is not so straightforward as I had originally assumed but seriously, you feel like you are working with a proper (but basic) video editing tool rather than something that is supposed to help you create short videos if it doesn’t crush at least 5 times before you have the time to press the “save” button (…yes I’m talking about Windows Movie Maker). Anyway, both of these are too basic to support my ideas… and Final Cut Express is already lying somewhere on my hard disk drive!

So here you go; a small journey with the Athenian metro… and the favourite music of Aris Kokou.

…for higher quality just click here

When mind cannot think of anything else (but one thing) and the mood for writing something interesting simply doesn’t exist, I decide to post a music video. Such a shame.

Such a shame to believe in escape
‘A life on every face’
And that’s a change
Till I’m finally left with an eight
Tell me to relax, I just stare
Maybe I don’t know if I should change
A feeling that we share
It’s a shameSuch a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change
It’s a shame

The dice decide my fate
And that’s a shame
In these trembling hands my faith
Tells me to react, ‘I don’t care’
Maybe it’s unkind that I should change
A feeling that we share
It’s a shame

Such a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change
Such a shame

Tell me to relax, I just stare
Maybe I don’t know if I should change
A feeling that we share
It’s a shame

Such a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
It’s a shame
Such a shame
Write it across my name
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change

Such a shame