konstantinos’ blog

Ένα πρωϊνό του Απριλίου ταξιδεύοντας στην κεντρική Ελλάδα προς Αθήνα, μια φωτογραφική μηχανή σε ένα αμάξι που κινείται και λίγο ή πολύ Photoshop.

All photos taken in Riga, Latvia on 27th and 28th of September 2008. Click on the thumbnails for hi-res photos. Thanks to Christos (aka Marvin the Martian), his bebe and Sofia for this nice weekend.

Photo taken at ‘Clarence Pier Amusement Park’ in Portsmouth, UK

Photo of ‘Spinnaker Tower’ taken in Portsmouth, UK

Οκτώβριος και η απόφαση είχε παρθεί μερικούς μήνες πριν. Να είναι ο μήνας που θα με κάνει να ξεχάσω τις σχεδόν μηδαμινές καλοκαιρινές μου διακοπές. Όχι τις διακοπές αυτές καθεαυτές δηλαδή, αλλά το γεγονός ότι ήταν μηδαμινές σε σημείο που να μου λείπει για πρώτη φορά τόσο πολύ η Αθήνα και ό,τι συμβαίνει εκεί. Δεν είναι και λίγο αυτό για μένα! Σημαδιακό ίσως για την ανάγκη αλλαγών… αλλά αυτό ίσως το αναλύσω σε επόμενο post.

Οκτώβριος λοιπόν και αρχικά απόφασισα να κάνω ένα τετραήμερο ταξιδάκι στην Ολλανδία με αρχικό προορισμό και βάση την Ουτρέχτη. Μετά προέκυψε ένα επίσης διήμερο ταξιδάκι στην εξωτική (για τα συνηθισμένα σε πιο mainstream επιλογές μάτια μου!) Λετονία και όλα αυτά αφού μόλις είχα γυρίσει από την Καλιφόρνια. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα δεύτερο 20ήμερο ταξίδι στην Καλιφόρνια με διαφορά μόλις 6 ώρες από την επιστροφή μου από την Ρίγα!! Το ότι έχασα την πτήση μου βέβαια γιατί με πήρε ο ύπνος μάλλον σε καλό μου βγήκε αφού είχα την ευκαιρία να δω κάποια άτομα στο Λονδίνο ένα ακόμα βράδυ πριν πετάξω τελικά!

Για να μη μακρυγορώ ήταν by far ο πιο γεμάτος μήνας της ζωής μου… και εννοείται πως θέλω να επαναλάβω κάτι παρόμοιο το συντομότερο. Προσωπικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο για μένα από το να ταξιδεύω. Ίσως είναι απωθημένο μου από το γεγονός ότι μέχρι πριν 3 χρόνια δεν είχα ταξιδέψει ποτέ εκτός Ελλάδας! Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό… Όχι ότι τώρα έχω ταξιδέψει και τόσο πολύ αλλά έιμαι σίγουρα σε καλό δρόμο. Τουλάχιστον υπάρχουν σχέδια για το άμεσο μέλλον που δείχνουν ότι το πλάνο του Οκτωβρίου θα επαναληφθεί ως ένα βαθμo, αφού βέβαια χρειαστεί να εγκληματιστώ λιγάκι στο Λονδίνο που μετά από τόσες μέρες μακριά του φαντάζει ένας ακόμα (αγαπημένος!) τουριστικός προορισμός

Πάλι έγραψα πολλά που δεν αφορόυν κανέναν …αν και αυτή τη φορά λέω να μη τα σβήσω, χεχε. Αυτά που είχα σκοπό να παραθέσω αρχικά στο post αυτό πάντως βρισκονται ακριβώς από κάτω: μερικές φωτογραφίες από την Ουτρέχτη (κυρίως). Και για να μη νομίζετε ότι ήμουν μόνος μου εκεί, ο Γιάννης, ο Οδυσσέας, ο Bastian, o Alwin και οι πολλές φίλες τους που δεν συγκρατώ δυστυχώς τα ονόματά τους κρύβονται πίσω από την (επιτέλους την πήρα την ΕσΕλΑρ) κάμερά μου! λολ

Ό,τι και να πω για την αισθητική των σπιτιών της Ολλανδίας μάλλον θα είναι λίγο... απλά ζηλεύω πολύ!

Ελευθερία Αρβανιτάκη για πρώτη φορά στην Ολλανδία και δη στην Ουτρέχτη... ναι μέχρι και εκεί πήγα!

Από τις φωτογραφίες που νόμιζα πως μόνο στο Photoshop μπορείς να συνθέσεις...και όμως έκανα λάθος!

Και για αυτούς που ξέρουν για τι μιλάω και μπορούν… θα περιμένω πρόσκληση για να σας επισκεφτώ ξανά! Πέρασα πραγματικά πολύ ωραία! Για τους άλλους που ξέρουν για τι μιλάω αλλά δεν μπορούν… θα τους επισκεφτώ σύντομα στην Αθήνα στα γνωστά στέκια που με πρωτοπήγαν! λολ

Δεύτερη λοιπόν φορά που προσγειώνομαι στο International Terminal του αεροδρομίου του San Francisco και δεύτερη φορά που βρίσκομαι στην California για επαγγελματικούς λόγους μέσα στο 2008. Άλλο ένα ταξίδι από το οποίο, αν και κατά μέσο όρο δούλευα 14 ώρες τη μέρα, μου έχει μείνει μία πολύ θετική ανάμνηση. Και αυτό γιατί θεωρώ τo San Francisco και τις ευρύτερες περιοχές στη βόρεια California (τις οποίες επισκέφτηκα) απλά πανέμορφα! Και αν τον Ιανουάριο διέθετα τον αυθόρμητο ενθουσιασμό κάποιου που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Αμερική και εκπληρώνει ως ένα βαθμό το παιδικό του όνειρο, αυτή τη φορά δεν υπήρχε ο ίδιος ενθουσιασμός από πριν. Πως γίνεται όμως να μου άρεσε ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά? …το παιδικό όνειρο καλά κρατεί!

Καταρχήν η πόλη είναι πανέμορφη, φοβερή αρχιτεκτονική και γενικότερη προσεγμένη αισθητική παντού: στους δρόμους, στα πεξοδρόμια, στα μαγαζία, στα σπίτια, στις πλατείες. Κάθε συνοικία, από την πιο ακριβή με θέα στην διάσημη Golden Gate Bridge μέχρι την πιο μποέμ και εναλλακτική με τα πάμπολλα μαγαζιά με είδη ρουχισμού για χιπις και άλλους τύπους που ξεφεύγουν από το mainstream ρεύμα, έχει τη δική της ομορφιά! Ο αέρας του πλούτου και των φαινομενικά μικρών κοινωνικών αντιθέσεων είναι διάχυτος. Τα ακριβά επώνυμα μαγαζιά, τα πανάκριβα αμάξια και οι βίλες με τα 4-5 γκαράζ βρίσκονται παντού και το μαρτυρούν. Από την άλλη, οι πάμπολοι άστεγοι στο κέντρο της πόλης κοντά στη Union Square προσδίδουν μια τάση ισορροπίας στην ουτοπική εικόνα της τέλειας πόλης.

Το SF σίγουρα δεν έχει τον κοσμοπολίτικο αέρα του Λονδίνου με τις εκατοντάδες φυλές από όλο τον κόσμο. Αλλά μπορεί άνετα να συγκριθεί με αυτό όσο αφορά τις ευκαιρίες για shopping ή για διασκέδαση. Παντού υπάρχουν γκαλλερί και αίθουσες τέχνης και υπάρχει η εντύπωση πως το SF δεν είναι η τυπική αμερικάνικη πόλη με τους συντηρητικούς και ‘νυχτωμένους’ κατοίκους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που θεωρείται από πολλούς η πιο ‘Ευρωπαϊκή’ αμερικανική πόλη με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες ποιότητας ζωής στις Η.Π.Α. Ο τέλειος καιρός (από 22 μέχρι 36 βαθμοί κελσίου κατά την παραμονή μου εκεί), η απόσταση αναπνοής από την παραλία για τους καλοκαιρινούς τύπους ή από κάτι πιο ορεινό (όπως η λίμνη Tahoe) για τους άλλους, τα πανέμορφα ‘προάστια’ βόρεια της Golden Gate Bridge (που προσωπικά με έκαναν να νοιώθω σαν να είμαι κάπου στη Βούλα ή τη Βάρκιζα), οι συχνές δημόσιες συγκοινωνίες στις οποίες περιλαμβάνεται και το διάσημο τραμ είναι μερικά από τα πράγματα που δικαιολογούν αυτόν τον δείκτη.

Πολλά ωραία πράγματα που φυσικά κοστίζουν. Είναι αλήθεια πως με την τωρινή ισοτιμία λίρας - δολαρίου δεν είναι εύκολο να διαπιστώσεις πως το SF είναι από τις πιο ακριβές πόλεις για να ζεις. Αλλά αν το υπολογίσεις θα καταλάβεις. Το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα πολύ να ζήσω κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον εκεί! Προς το παρόν το Λονδίνο έχει πράγματα να μου προσφέρει ακόμα.

Σχετικά με τα γενικότερα πράγματα που είδα/έκανα/επισκέφτηκα σε αυτό το ταξίδι, πραγματικά ένα θα μου μείνει αξέχαστο. Ο λόγος για την παραλία Stinson (Stinson Beach) που βρίσκεται μισή ώρα μακριά από το SF. Θα μπορούσα να μείνω εκεί για πολλές μέρες! Φυσικά και έχω ξαναδεί άλλες παραλίες αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είχα δει από κοντά μια απέραντη παραλία του ειρηνικού όπου το όριο μεταξύ ουρανού και θάλασσας χάνεται στον ορίζοντα με τόσο όμορφο τρόπο. Νομίζεις πως τα πελώρια κύματα που σκάνε στην ακτή έρχονται από το πουθενά! Το βρήκα μαγικό. Ποιος ξέρει ίσως σε λίγα χρόνια να περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου…

Για το Cupertino, το San Jose και γενικότερα τη Silicon Valley ίσως αναφερθώ σε επόμενο post. Αρκεί να πως πως η υψηλή τεχνολογία είναι όντως εκεί και φαίνεται. Ίσως αν εταιρίες όπως η HP, η Apple, η Google, η Oracle και τόσες άλλες απουσιάζαν από τον χάρτη, η περιοχή αυτή να ήταν τελείως διαφορετική. Για την ώρα το χρήμα ρέει άφθονο, οι κάτοικοι το απολαμβάνουν και μάλλον είναι από τα μέρη όπου μπορείς να δεις πιο χειροπιαστά τί σημαίνει American Dream. Η αίσθηση πάντως ότι ό,τι θα δούμε στους επόμενους μήνες ή χρόνια σχεδιάζεται εκεί κάνει το μέρος πολύ ιδιαίτερο και σίγουρα σημαντικό. Προσωπικά θα προτιμήσω το San Francisco όμως. Σας αφήνω λοιπόν με κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα σε αυτό το ταξίδι μου. Enjoy!

Καλοκαιρινές διακοπές τέλος, επιστροφή στο (αρκετά ζεστό και τολμώ να πω ευχάριστο) Λονδίνο και επιστροφή στην ρουτίνα. Αυτά συνοψίζουν την κυρίαρχη επικαιρότητα της καθημερινότητας μου τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Στο περίπου… γιατί τις τελευταίες 5-6 μέρες τις πέρασα στο κρεβάτι μακριά από όλα και όλους παρέα με έναν αχρηστευμένο λαιμό, θερμοκρασίες που έφτασαν τα δεύτερα άντα, το θερμόμετρο και τα χάπια μου. Τουλάχιστον όλα αυτά έχουν εξαφανιστεί τώρα …εκτός από τα χάπια, για λίγο ακόμα.

Το μόνο θετικό από την όλη κατάσταση είναι ότι ξανάνοιωσα πόσο ωραίο είναι να έχεις το πρόγραμμα του φοιτητή: να μην πας στη δουλεία, να είσαι όλη μέρα σπίτι, να μην έχεις πρωϊνό ξύπνημα και να ασχολείσαι με πράγματα που αλλιώς δε θα είχες πολύ χρόνο γι’αυτά. Ένα από αυτά είναι και τούτο το βλόγι (δε θυμάμαι που πρωτοδιάβασα αυτή την λέξη… αλλά την υιοθετώ γιατί μου αρέσει!). Αν κάποιος από τους πέντε άντε έξι αναγνώστες μου δεν κατάλαβε ακόμα, αυτό είναι το πρώτο μου πόστι (ένα βλόγι αποτελείται από πολλά ή και λίγα καλή ώρα πόστια) γραμμένο στα ελληνικά! [ήχος από πυροτεχνήματα και από πολλά μπαλόνια που σπάνε στον αέρα]. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό για να αποτελέσει μια καλή αναννέωση για αυτό το βλόγι, τότε πιστεύω πως η νέα εμφάνισή του συμβάλει επίσης προς αυτό. Αλλαγή από το “yellow power” στο “bondi blue power” λοιπόν όπως πληροφορεί και το κάτω μέρος!

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να γράψω τόσα πολλά για τις διακοπές μου στην Ελλάδα αυτή την φορά αλλά για άλλη μία φορά δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω. Τo σίγουρο είναι ότι κάθε χρόνο που πηγαίνω Ελλάδα καλοκαίρι και γυρίζω μετά πίσω νοιώθω όλο και χειρότερα γιατί απλά περνάω τόσο όμορφα κάτω που το πίσω μοιάζει τόσο μίζερο και καταθλιπτικό! Πόσο μάλλον αυτή την φορά που γυρνάω Λονδίνο ενώ όλοι οι (Έλληνες) φίλοι μου ετοιμάζονται να την κάνουν τώρα για πιο ηλιόλουστα μέρη. Τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι ωραίες στιγμές ανάμεσα στις οποίες ένας πολύ όμορφος γάμος με πολύ PR από την πλευρά μου, χεχε (…Να Ζήσετε!), ένα γρήγορο ταξίδι στην “τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσο hype” Μύκονο!, βραδιές στο κέντρο της Αθήνας με πολλές παλιές και νέες παρέες που ήδη νοσταλγώ (μπεεεε!) και βραδυνές βόλτες με αγαπημένες μουσικές κατά μήκος της παραλιακής πλευράς της Αθήνας. Είναι τόσο όμορφη αυτή η πόλη! αχχχ…’

Άραγε νοιώθουν κ”αι άλλοι το ίδιο? Και πως είναι να μένεις μόνιμα εκεί και να μη ζεις μόνο τα θετικά στοιχεία του “κάνω διακοπές στην Αθήνα”? Νομίζω πως το “αχχχ” θα ήταν ίδιο για μένα, ίσως με λιγότερα “χ”! Anyway (για να μην ξεχνάμε και τα αγγλικά μας), οπουδήποτε είναι καλά αρκεί να μπορείς να δεις τα θετικά και το Λονδίνο έχει πράγματι πολλά ωραία στοιχεία εκτός από ένα: ΔΕΝ του πάει ο καλοκαιρινός αέρας! χεχε. Στο ξημέρωμα της θερμότερης ίσως ως σήμερα μέρας του καλοκαιριού σε τούτη την πόλη θα κλείσω αυτό το πόστι με καλοκαιρινές εικόνες από τη νήσο Μύκονο. Λίγες, λιτές, χωρίς προσωπα αλλά με πολύ ελληνική καλοκαιρινή διάθεση. Καλές διακοπές και καλή επιστροφή σε όσους μπορεί να αναφέρεται αυτό.

Snapshots. Different snapshots of areas, moods, times, locations that are part of this city. Older or more recent, in or out, under the sun, wet by a boring rain or lit by an artificial light, these snapshots are always keeping happy memories alive…

…to the days to come dear Londoners

Kely, Alkisti, Marios, Antonis, Christos, Christos, Stefanos, Sarah, Nikitas, Mariana, George, Neils, Peter, Panos and Alex

It’s nice to spend a long weekend with people you love and care for. It’s not nice…it’s great! Had a great time with Olga (my sis) and Eleni (her best friend and a good friend of mine too). Looking forward to being your host in London again!

Just a few photos (and actually almost all the photos) we shot together these last three days …and time for some Photoshop play

A beautiful night at Islington Academy in Angel, London watching Delerium on stage… and taking advantage of my brand new camera in difficult shooting conditions! The canadian “band” was great and especially the singer with her theatrical performance and the strong voice. Nice touch, the video projection of images and video related to the (mainly) ambient songs. And not to forget, Christos and Christos… whose company I really enjoy lately.

In general, a nice gig that cannot be compared though to the last one I went (back in October if I remember correct, lol). Then it was LCD Soundsystem, an unknown to me group by that time. Of course, I always enjoy gigs and since I haven’t been to many in the past years, it’s among my first priorities from now and on.

So have a small taste of Delerium live by looking at the following photos. I’ll let you choose on your own the soundtrack…

the opening supporting group… or should I say solo artist!

when the supporting solo is turning to a group! (…nice track by the way)

and still “supporting” with male vocals this time

the intermediate (really good) dj set before Delerium come on stage

and the essential (shitty) artistic photo! hehe

Delerium have just started playing

Delerium’s singer; a voice not as ethereal as Sarah’s McLahan or Leigh’s Nash but still great!

emotional performance combined with inspiring video projection

(almost) the whole group on stage…

…and here’s the soul behind Delerium; Bill Leeb

And a memo photo to remember this night out (hope you don’t mind Christos on the right!)…

P.S. Did I mention how impressed I’m with my new camera? Believe me, it’s hard to get these photos with an inexpensive compact digital camera… Hail Ricoh!