konstantinos’ blog

A city break in a town that’s ten times better at night than during the day (in my opinion). A rather ‘flat’ city with stylish shops, stylish restaurants, stylish people. A city with no water element! An official capital of something that doesn’t mean a lot to most of the Europeans. A bilingual city, or actually trilingual (English). A city it’s better to travel to by train rather than a plane. A city where I could live for a couple of years …and not because of Leonidas, Godiva and other Belgian chocolatiers.

(click on the photos to see them in their full glory… errr in full size) 

Snowing in London… what a rare and nice thing to experience. Two months have passed since my last blog post(!) and here’s a small photo gallery in black and white. I think I have missed pressing this ‘Publish’ button. Hope you enjoy…

(All photos were shot from my living room in Elephant & Castle, London)

Όταν αντικρύζεις τα πράγματα από ψηλά, αυτά γίνονται πιο ωραία…ίσως και πιο μαγικά!

Τελικά έχει και το Λονδίνο τo δικό του Walk Of Fame με τα αστέρια του…

West End (Regent Street), London, UK

…και είπα να ξαναζωντανέψω λιγουλάκι το ξεχασμένο αυτό blog. 1η Δεκεμβρίου και είναι ίσως η μοναδική παγκόσμια μέρα του ‘κάτι’ που τη θυμάμαι και πολύ περισσότερο θυμάμαι τι είναι αυτό το ‘κάτι’. Όχι μόνο γιατί με φοβίζει η ιδέα αυτή του ‘κάτι’ (αν και τα μηνύματα νομίζω πως είναι αισιόδοξα για όλους και το μέλλον) αλλά και γιατί την έχω συνδέσει με πολύ όμορφες στιγμές πίσω στα επί ελληνικού εδάφους φοιτητικά μου χρόνια. Θυμάμαι ακόμα τα φοβερά πάρτυ στα Παλαιά Σφαγεία στην Πάτρα που διοργνώνονταν κάθε χρόνο την 1η Δεκεμβρίου… άλλοτε με Μιχάλη Δέλτα, άλλοτε με Raining Pleasure και άλλοτε με σχεδόν ολόκληρο το τότε team της newborn Κλικ Records. Πολύ ωραίες βραδιές στις οποίες καταφέρναμε και μαζευόμασταν συνήθως πολλοί στο διαμέρισμα της Πουκεβίλ και κατά τις 11 ξεκινάγαμε για να τιμήσουμε και εμείς με τον τρόπο μας τον σκοπό της ημέρας. Ηλεκτρολόγοι, Φυσικοί αλλά κυρίως οι της Φαρμακευτικής ακολουθούσας πιο πιστά. Γιώτα, Μαρία και οι φίλες τους που το μυαλό μου δεν βοηθάει να θυμηθώ τα ονόματά τους τώρα… Μιχάλης, Γιάννης, Δημήτρης, Θέμης, Μπούρος, Τερέ, Γεωργία. Ωραίες εποχές. Ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση η πρώτη της λίστας να διαβάζει αυτές τις γραμμές τώρα, αλλά ακόμα θυμάμαι τη φορά που το λάστιχο μας έπιασε πριν ξεκινήσουμε. Το αποτέλεσμα; χαμένοι οι μισοί Raining Pleasure…αλλά δε βαριέσαι… αρκεί να το ρίξεις στην πλάκα. Την επόμενη μέρα έπρεπε σηκωθώ κατά τις 8 για να παρακολουθήσω κάτι του τύπου Οπτικές Ίνες 2, αλλά έιπαμε… δε βαριέσαι! Ελληνικά φοιτητικά χρόνια. Τόσο πρόσφατα που όμως φαντάζουν τοσο μακρινά πλέον. Πλέον όλοι έχουμε διασκορπιστεί και το μόνο που απόμεινε από εκείνες τις μέρες είναι οι αναμνήσεις για να γεμίζει κάποιος το blog του μια νύχτα απρόσμενης επιθυμίας να γράψει αυτά που έχει στο μυαλό του (και στην καρδιά του).

Νύχτα κρύα όπου το θερμόμετρο για πρώτη φορά φέτος θα φλερτάρει με αρνητικούς αριθμούς. Και πίσω πάλι ακούω παράπονα για τους 20 βαθμούς. Τελικά όλα είναι σχετικά… με το που ζεις, με το τι σκέφτοναι οι γύρω σου,  με το τι έχει προηγηθεί. Και νομίζω ότι μετά από 2,5 χρόνια εδώ πέρα έχω χάσει αυτή την επαφή με τα ελληνικά πράγματα. Όχι ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά ούτε και με χαροποιεί. Το σίγουρο είναι ότι μετά από τόσο καιρό θα κανω επιτέλους γιορτές στην Αθήνα…και αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ, με γεμίζει με πολλές προσδοκίες. Σχεδόν 4 ολόκληρες εβδομάδες στην πόλη που πάντα μου αρέσει να επιστρέφω…ίσως γιατί ποτέ δεν τη χόρτασα όσο ήθελα στα χρόνια που θα έπρεπε και μπορούσα. Ίσως γιατί δε πρόλαβα ποτέ να τη βαρεθώ για αυτό ακριβώς το λόγο. Αν η Πάτρα είναι η πόλη που εξερεύνησα όσο δεν πάει και εκμεταλλεύτηκα με τον καλύτερο τρόπο, η Αθήνα είναι ο ανεξερεύνητος προορισμός που νιώθω ότι γνωρίζω αλλά στην πραγματικότητα γνωρίζω μόνο όσο η μέγιστη παραμονή ενός μήνα τα τελευταία 10 χρόνια μου επιτρέπει. Και είναι πολύ ωραία πόλη. Πλέον μπορώ να το πω. Έχω μέτρα σύγκρισης με πόλεις που επίσης λατρεύω αλλά κάτι τους λείπει. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, η σύγκριση μιας πόλης στην οποία μεγάλωσα και έζησα τόσα χρόνια με οποιδήποτε άλλη μόνο άνιση μπορεί να είναι. Αλλά αυτή η ανισότητα προκαλεί και τον ενθουσιασμό μου τώρα.

Τις τελευταίες μέρες  με ενθουσίασαν και άλλα πράγματα όμως. Πιο μικρά ως ιδέα, αλλά το ίδιο όμορφα ως σκέψη/γνώση. ‘Fantastikoi Hxoi‘ λένε το ένα από αυτά. Ας είναι καλά το blog του Πετρίδη ο οποίος ας είναι καλά αναδημοσίευσε κείμενο του M.Hulot. που ας είναι καλά ανέφερε τους ‘Fantastikous Hxous’ (aka Kitephonics ή Άγγελος αν προτιμάτε). Αυτό το τόσο ενδιαφέρον one man ελληνικό project που ανυπομονώ πως και πως να ακούσω και live και να χαθώ στον καταιγιστικό μουσικό ρυθμό του …όπως με το (free distributed) album του. Προς το παρόν παίζει ασταμάτητα στο iTunes μου …το ίδιο ασταμάτητα όσο και το ‘Love You All‘ (Luomo feat. Apparat). Και το ίδιο ασταμάτητα όσο θα παίζει και επίσημα πλέον το Vacant Heart του Frankmusik μόλις ‘πιάσω στα χέρια μου/στον σκληρό μου’ το πρώτο του ep που μόλις κυκλοφόρησε. Κατά τα άλλα ο OFF, οι officers, το whisper και τα σχετικά καλά κρατούν. Το ένα αφιέρωμα μετά το άλλο (Στέρεο Νόβα μόλις σήμερα) με κάνουν να νοιώθω ένα πράγμα μόνο… τύψεις που σπάνια πλέον ακούω Best. Αλλά ας επικρατήσει ο καλύτερος! Δε βαριέσαι. Δε βαριέμαι αλλά ή ώρα έχει πάει αργά και πάλι το post που ετοιμάζομαι να ανεβάσω έχει γίνει expire πριν καλά καλά δημοσιευτεί. 2 Δεκεμβρίου λοιπόν και κάπου πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο. Καληνύχτα και sorry αν κούρασα…

Πάτρα, 23-10-2005

Ένα πρωϊνό του Απριλίου ταξιδεύοντας στην κεντρική Ελλάδα προς Αθήνα, μια φωτογραφική μηχανή σε ένα αμάξι που κινείται και λίγο ή πολύ Photoshop.

All photos taken in Riga, Latvia on 27th and 28th of September 2008. Click on the thumbnails for hi-res photos. Thanks to Christos (aka Marvin the Martian), his bebe and Sofia for this nice weekend.

Photo taken at ‘Clarence Pier Amusement Park’ in Portsmouth, UK

Photo of ‘Spinnaker Tower’ taken in Portsmouth, UK

Οκτώβριος και η απόφαση είχε παρθεί μερικούς μήνες πριν. Να είναι ο μήνας που θα με κάνει να ξεχάσω τις σχεδόν μηδαμινές καλοκαιρινές μου διακοπές. Όχι τις διακοπές αυτές καθεαυτές δηλαδή, αλλά το γεγονός ότι ήταν μηδαμινές σε σημείο που να μου λείπει για πρώτη φορά τόσο πολύ η Αθήνα και ό,τι συμβαίνει εκεί. Δεν είναι και λίγο αυτό για μένα! Σημαδιακό ίσως για την ανάγκη αλλαγών… αλλά αυτό ίσως το αναλύσω σε επόμενο post.

Οκτώβριος λοιπόν και αρχικά απόφασισα να κάνω ένα τετραήμερο ταξιδάκι στην Ολλανδία με αρχικό προορισμό και βάση την Ουτρέχτη. Μετά προέκυψε ένα επίσης διήμερο ταξιδάκι στην εξωτική (για τα συνηθισμένα σε πιο mainstream επιλογές μάτια μου!) Λετονία και όλα αυτά αφού μόλις είχα γυρίσει από την Καλιφόρνια. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα δεύτερο 20ήμερο ταξίδι στην Καλιφόρνια με διαφορά μόλις 6 ώρες από την επιστροφή μου από την Ρίγα!! Το ότι έχασα την πτήση μου βέβαια γιατί με πήρε ο ύπνος μάλλον σε καλό μου βγήκε αφού είχα την ευκαιρία να δω κάποια άτομα στο Λονδίνο ένα ακόμα βράδυ πριν πετάξω τελικά!

Για να μη μακρυγορώ ήταν by far ο πιο γεμάτος μήνας της ζωής μου… και εννοείται πως θέλω να επαναλάβω κάτι παρόμοιο το συντομότερο. Προσωπικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο για μένα από το να ταξιδεύω. Ίσως είναι απωθημένο μου από το γεγονός ότι μέχρι πριν 3 χρόνια δεν είχα ταξιδέψει ποτέ εκτός Ελλάδας! Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό… Όχι ότι τώρα έχω ταξιδέψει και τόσο πολύ αλλά έιμαι σίγουρα σε καλό δρόμο. Τουλάχιστον υπάρχουν σχέδια για το άμεσο μέλλον που δείχνουν ότι το πλάνο του Οκτωβρίου θα επαναληφθεί ως ένα βαθμo, αφού βέβαια χρειαστεί να εγκληματιστώ λιγάκι στο Λονδίνο που μετά από τόσες μέρες μακριά του φαντάζει ένας ακόμα (αγαπημένος!) τουριστικός προορισμός

Πάλι έγραψα πολλά που δεν αφορόυν κανέναν …αν και αυτή τη φορά λέω να μη τα σβήσω, χεχε. Αυτά που είχα σκοπό να παραθέσω αρχικά στο post αυτό πάντως βρισκονται ακριβώς από κάτω: μερικές φωτογραφίες από την Ουτρέχτη (κυρίως). Και για να μη νομίζετε ότι ήμουν μόνος μου εκεί, ο Γιάννης, ο Οδυσσέας, ο Bastian, o Alwin και οι πολλές φίλες τους που δεν συγκρατώ δυστυχώς τα ονόματά τους κρύβονται πίσω από την (επιτέλους την πήρα την ΕσΕλΑρ) κάμερά μου! λολ

Ό,τι και να πω για την αισθητική των σπιτιών της Ολλανδίας μάλλον θα είναι λίγο... απλά ζηλεύω πολύ!

Ελευθερία Αρβανιτάκη για πρώτη φορά στην Ολλανδία και δη στην Ουτρέχτη... ναι μέχρι και εκεί πήγα!

Από τις φωτογραφίες που νόμιζα πως μόνο στο Photoshop μπορείς να συνθέσεις...και όμως έκανα λάθος!

Και για αυτούς που ξέρουν για τι μιλάω και μπορούν… θα περιμένω πρόσκληση για να σας επισκεφτώ ξανά! Πέρασα πραγματικά πολύ ωραία! Για τους άλλους που ξέρουν για τι μιλάω αλλά δεν μπορούν… θα τους επισκεφτώ σύντομα στην Αθήνα στα γνωστά στέκια που με πρωτοπήγαν! λολ

Δεύτερη λοιπόν φορά που προσγειώνομαι στο International Terminal του αεροδρομίου του San Francisco και δεύτερη φορά που βρίσκομαι στην California για επαγγελματικούς λόγους μέσα στο 2008. Άλλο ένα ταξίδι από το οποίο, αν και κατά μέσο όρο δούλευα 14 ώρες τη μέρα, μου έχει μείνει μία πολύ θετική ανάμνηση. Και αυτό γιατί θεωρώ τo San Francisco και τις ευρύτερες περιοχές στη βόρεια California (τις οποίες επισκέφτηκα) απλά πανέμορφα! Και αν τον Ιανουάριο διέθετα τον αυθόρμητο ενθουσιασμό κάποιου που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Αμερική και εκπληρώνει ως ένα βαθμό το παιδικό του όνειρο, αυτή τη φορά δεν υπήρχε ο ίδιος ενθουσιασμός από πριν. Πως γίνεται όμως να μου άρεσε ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά? …το παιδικό όνειρο καλά κρατεί!

Καταρχήν η πόλη είναι πανέμορφη, φοβερή αρχιτεκτονική και γενικότερη προσεγμένη αισθητική παντού: στους δρόμους, στα πεξοδρόμια, στα μαγαζία, στα σπίτια, στις πλατείες. Κάθε συνοικία, από την πιο ακριβή με θέα στην διάσημη Golden Gate Bridge μέχρι την πιο μποέμ και εναλλακτική με τα πάμπολλα μαγαζιά με είδη ρουχισμού για χιπις και άλλους τύπους που ξεφεύγουν από το mainstream ρεύμα, έχει τη δική της ομορφιά! Ο αέρας του πλούτου και των φαινομενικά μικρών κοινωνικών αντιθέσεων είναι διάχυτος. Τα ακριβά επώνυμα μαγαζιά, τα πανάκριβα αμάξια και οι βίλες με τα 4-5 γκαράζ βρίσκονται παντού και το μαρτυρούν. Από την άλλη, οι πάμπολοι άστεγοι στο κέντρο της πόλης κοντά στη Union Square προσδίδουν μια τάση ισορροπίας στην ουτοπική εικόνα της τέλειας πόλης.

Το SF σίγουρα δεν έχει τον κοσμοπολίτικο αέρα του Λονδίνου με τις εκατοντάδες φυλές από όλο τον κόσμο. Αλλά μπορεί άνετα να συγκριθεί με αυτό όσο αφορά τις ευκαιρίες για shopping ή για διασκέδαση. Παντού υπάρχουν γκαλλερί και αίθουσες τέχνης και υπάρχει η εντύπωση πως το SF δεν είναι η τυπική αμερικάνικη πόλη με τους συντηρητικούς και ‘νυχτωμένους’ κατοίκους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που θεωρείται από πολλούς η πιο ‘Ευρωπαϊκή’ αμερικανική πόλη με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες ποιότητας ζωής στις Η.Π.Α. Ο τέλειος καιρός (από 22 μέχρι 36 βαθμοί κελσίου κατά την παραμονή μου εκεί), η απόσταση αναπνοής από την παραλία για τους καλοκαιρινούς τύπους ή από κάτι πιο ορεινό (όπως η λίμνη Tahoe) για τους άλλους, τα πανέμορφα ‘προάστια’ βόρεια της Golden Gate Bridge (που προσωπικά με έκαναν να νοιώθω σαν να είμαι κάπου στη Βούλα ή τη Βάρκιζα), οι συχνές δημόσιες συγκοινωνίες στις οποίες περιλαμβάνεται και το διάσημο τραμ είναι μερικά από τα πράγματα που δικαιολογούν αυτόν τον δείκτη.

Πολλά ωραία πράγματα που φυσικά κοστίζουν. Είναι αλήθεια πως με την τωρινή ισοτιμία λίρας - δολαρίου δεν είναι εύκολο να διαπιστώσεις πως το SF είναι από τις πιο ακριβές πόλεις για να ζεις. Αλλά αν το υπολογίσεις θα καταλάβεις. Το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα πολύ να ζήσω κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον εκεί! Προς το παρόν το Λονδίνο έχει πράγματα να μου προσφέρει ακόμα.

Σχετικά με τα γενικότερα πράγματα που είδα/έκανα/επισκέφτηκα σε αυτό το ταξίδι, πραγματικά ένα θα μου μείνει αξέχαστο. Ο λόγος για την παραλία Stinson (Stinson Beach) που βρίσκεται μισή ώρα μακριά από το SF. Θα μπορούσα να μείνω εκεί για πολλές μέρες! Φυσικά και έχω ξαναδεί άλλες παραλίες αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είχα δει από κοντά μια απέραντη παραλία του ειρηνικού όπου το όριο μεταξύ ουρανού και θάλασσας χάνεται στον ορίζοντα με τόσο όμορφο τρόπο. Νομίζεις πως τα πελώρια κύματα που σκάνε στην ακτή έρχονται από το πουθενά! Το βρήκα μαγικό. Ποιος ξέρει ίσως σε λίγα χρόνια να περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου…

Για το Cupertino, το San Jose και γενικότερα τη Silicon Valley ίσως αναφερθώ σε επόμενο post. Αρκεί να πως πως η υψηλή τεχνολογία είναι όντως εκεί και φαίνεται. Ίσως αν εταιρίες όπως η HP, η Apple, η Google, η Oracle και τόσες άλλες απουσιάζαν από τον χάρτη, η περιοχή αυτή να ήταν τελείως διαφορετική. Για την ώρα το χρήμα ρέει άφθονο, οι κάτοικοι το απολαμβάνουν και μάλλον είναι από τα μέρη όπου μπορείς να δεις πιο χειροπιαστά τί σημαίνει American Dream. Η αίσθηση πάντως ότι ό,τι θα δούμε στους επόμενους μήνες ή χρόνια σχεδιάζεται εκεί κάνει το μέρος πολύ ιδιαίτερο και σίγουρα σημαντικό. Προσωπικά θα προτιμήσω το San Francisco όμως. Σας αφήνω λοιπόν με κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα σε αυτό το ταξίδι μου. Enjoy!