konstantinos’ blog

Περίεργες μέρες, περίεργες νύχτες που συμβαίνουν διάφορα αλλά την ίδια ώρα δεν συμβαίνει και τίποτα. Συναντήσεις, συμπτώσεις, συγκυρίες. Όλες θετικές εκ πρώτης όψεως… Και μετά το ίδιο γνώριμο συναίσθημα που δεν ξέρεις τι να περιμένεις και προβληματίζεσαι και κάνεις διάφορες σκέψεις. Και πόσο καιρό είχα να το νοιώσω αυτό! Και μου αρέσει ασχέτως από το τι θα φέρει το μέλλον. Τις περισσοτερες φορές νομίζω ότι αντιμετωπίζω τη ζωή τόσο επιφανειακά (χαρούμενα για άλλους) που το να έχω έστω και κάτι προβληματικό να μου απασχολεί το μυαλό το βρίσκω θετικό. Καλύτερα κάτι, οτιδήποτε…από το τίποτα. Φυσικά ξέρω ότι αυτό δε θα κρατήσει και πολύ, και μετά πάλι χαχαχου χαχαχα. Κάπου διάβασα και για το γονίδιο της ευτυχίας που κάποιοι λίγοι άνθρωποι διαθέτουν/φέρουν… ε αν δε το έχω εγώ τότε ποιος? Και ναι, για τους επιστήμονες ευτυχία θεωρείται η τάση του να σκεφτόμαστε αισιόδοξα και να βλέπουμε την θετική πλευρά των πραγμάτων. Επιστροφή στο ‘περίεργες μέρες, περίεργες νύχτες’ όπως προ-έγραψα. Δεν ξέρω καν γιατί γράφω αυτές τις ασυναρτησίες όταν δεν μπορώ να είμαι ειλικρινής ούτε στο blog μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλω να μοιραστώ το κομμάτι που παίζει στο repeat εδώ και μέρες… και ναι μία βόλτα με το αμάξι στον Ψαθόπυργο στις 1 το βράδυ θα βοηθούσε πολύ τις σκέψεις μου. Αλλά, it’s London here.

What’s the point of waiting
For life to come
I could go further
And no one’s surprised 
Your plans collapse, run off or fall apart…

…και είπα να ξαναζωντανέψω λιγουλάκι το ξεχασμένο αυτό blog. 1η Δεκεμβρίου και είναι ίσως η μοναδική παγκόσμια μέρα του ‘κάτι’ που τη θυμάμαι και πολύ περισσότερο θυμάμαι τι είναι αυτό το ‘κάτι’. Όχι μόνο γιατί με φοβίζει η ιδέα αυτή του ‘κάτι’ (αν και τα μηνύματα νομίζω πως είναι αισιόδοξα για όλους και το μέλλον) αλλά και γιατί την έχω συνδέσει με πολύ όμορφες στιγμές πίσω στα επί ελληνικού εδάφους φοιτητικά μου χρόνια. Θυμάμαι ακόμα τα φοβερά πάρτυ στα Παλαιά Σφαγεία στην Πάτρα που διοργνώνονταν κάθε χρόνο την 1η Δεκεμβρίου… άλλοτε με Μιχάλη Δέλτα, άλλοτε με Raining Pleasure και άλλοτε με σχεδόν ολόκληρο το τότε team της newborn Κλικ Records. Πολύ ωραίες βραδιές στις οποίες καταφέρναμε και μαζευόμασταν συνήθως πολλοί στο διαμέρισμα της Πουκεβίλ και κατά τις 11 ξεκινάγαμε για να τιμήσουμε και εμείς με τον τρόπο μας τον σκοπό της ημέρας. Ηλεκτρολόγοι, Φυσικοί αλλά κυρίως οι της Φαρμακευτικής ακολουθούσας πιο πιστά. Γιώτα, Μαρία και οι φίλες τους που το μυαλό μου δεν βοηθάει να θυμηθώ τα ονόματά τους τώρα… Μιχάλης, Γιάννης, Δημήτρης, Θέμης, Μπούρος, Τερέ, Γεωργία. Ωραίες εποχές. Ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση η πρώτη της λίστας να διαβάζει αυτές τις γραμμές τώρα, αλλά ακόμα θυμάμαι τη φορά που το λάστιχο μας έπιασε πριν ξεκινήσουμε. Το αποτέλεσμα; χαμένοι οι μισοί Raining Pleasure…αλλά δε βαριέσαι… αρκεί να το ρίξεις στην πλάκα. Την επόμενη μέρα έπρεπε σηκωθώ κατά τις 8 για να παρακολουθήσω κάτι του τύπου Οπτικές Ίνες 2, αλλά έιπαμε… δε βαριέσαι! Ελληνικά φοιτητικά χρόνια. Τόσο πρόσφατα που όμως φαντάζουν τοσο μακρινά πλέον. Πλέον όλοι έχουμε διασκορπιστεί και το μόνο που απόμεινε από εκείνες τις μέρες είναι οι αναμνήσεις για να γεμίζει κάποιος το blog του μια νύχτα απρόσμενης επιθυμίας να γράψει αυτά που έχει στο μυαλό του (και στην καρδιά του).

Νύχτα κρύα όπου το θερμόμετρο για πρώτη φορά φέτος θα φλερτάρει με αρνητικούς αριθμούς. Και πίσω πάλι ακούω παράπονα για τους 20 βαθμούς. Τελικά όλα είναι σχετικά… με το που ζεις, με το τι σκέφτοναι οι γύρω σου,  με το τι έχει προηγηθεί. Και νομίζω ότι μετά από 2,5 χρόνια εδώ πέρα έχω χάσει αυτή την επαφή με τα ελληνικά πράγματα. Όχι ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά ούτε και με χαροποιεί. Το σίγουρο είναι ότι μετά από τόσο καιρό θα κανω επιτέλους γιορτές στην Αθήνα…και αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ, με γεμίζει με πολλές προσδοκίες. Σχεδόν 4 ολόκληρες εβδομάδες στην πόλη που πάντα μου αρέσει να επιστρέφω…ίσως γιατί ποτέ δεν τη χόρτασα όσο ήθελα στα χρόνια που θα έπρεπε και μπορούσα. Ίσως γιατί δε πρόλαβα ποτέ να τη βαρεθώ για αυτό ακριβώς το λόγο. Αν η Πάτρα είναι η πόλη που εξερεύνησα όσο δεν πάει και εκμεταλλεύτηκα με τον καλύτερο τρόπο, η Αθήνα είναι ο ανεξερεύνητος προορισμός που νιώθω ότι γνωρίζω αλλά στην πραγματικότητα γνωρίζω μόνο όσο η μέγιστη παραμονή ενός μήνα τα τελευταία 10 χρόνια μου επιτρέπει. Και είναι πολύ ωραία πόλη. Πλέον μπορώ να το πω. Έχω μέτρα σύγκρισης με πόλεις που επίσης λατρεύω αλλά κάτι τους λείπει. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, η σύγκριση μιας πόλης στην οποία μεγάλωσα και έζησα τόσα χρόνια με οποιδήποτε άλλη μόνο άνιση μπορεί να είναι. Αλλά αυτή η ανισότητα προκαλεί και τον ενθουσιασμό μου τώρα.

Τις τελευταίες μέρες  με ενθουσίασαν και άλλα πράγματα όμως. Πιο μικρά ως ιδέα, αλλά το ίδιο όμορφα ως σκέψη/γνώση. ‘Fantastikoi Hxoi‘ λένε το ένα από αυτά. Ας είναι καλά το blog του Πετρίδη ο οποίος ας είναι καλά αναδημοσίευσε κείμενο του M.Hulot. που ας είναι καλά ανέφερε τους ‘Fantastikous Hxous’ (aka Kitephonics ή Άγγελος αν προτιμάτε). Αυτό το τόσο ενδιαφέρον one man ελληνικό project που ανυπομονώ πως και πως να ακούσω και live και να χαθώ στον καταιγιστικό μουσικό ρυθμό του …όπως με το (free distributed) album του. Προς το παρόν παίζει ασταμάτητα στο iTunes μου …το ίδιο ασταμάτητα όσο και το ‘Love You All‘ (Luomo feat. Apparat). Και το ίδιο ασταμάτητα όσο θα παίζει και επίσημα πλέον το Vacant Heart του Frankmusik μόλις ‘πιάσω στα χέρια μου/στον σκληρό μου’ το πρώτο του ep που μόλις κυκλοφόρησε. Κατά τα άλλα ο OFF, οι officers, το whisper και τα σχετικά καλά κρατούν. Το ένα αφιέρωμα μετά το άλλο (Στέρεο Νόβα μόλις σήμερα) με κάνουν να νοιώθω ένα πράγμα μόνο… τύψεις που σπάνια πλέον ακούω Best. Αλλά ας επικρατήσει ο καλύτερος! Δε βαριέσαι. Δε βαριέμαι αλλά ή ώρα έχει πάει αργά και πάλι το post που ετοιμάζομαι να ανεβάσω έχει γίνει expire πριν καλά καλά δημοσιευτεί. 2 Δεκεμβρίου λοιπόν και κάπου πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο. Καληνύχτα και sorry αν κούρασα…

Πάτρα, 23-10-2005

Κομμάτι παρακινητής στις δύσκολες εποχές του ωδείου… ευτυχώς!

Είναι από εκείνες τις φορές που μου αρέσει αρκετά ένα κομμάτι, και μετά από λίγο καιρό τυγχάνει να ακούσω και την πρωτότυπη εκδοχή του η οποία μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Δε λέω, καλός και ο Tiesto με το (σχετικά απλοϊκό) remix του αλλά το συγκεκριμένο κομμάτι δε θέλει πολλά bpm…

Cary Brothers και Ride λοιπόν. Και αν και ολίγον ψωνίστικο (για όσους τρέξουν να με κατηγορήσουν) θα το πω: άκουγα συχνά το κομμάτι αυτό οδηγώντας βράδυ στον 101 South με προορισμό το Cupertino. Τώρα μόλις διαπιστώνω ότι ο Cary Brothers είναι Καλιφορνέζος! Έτσι εξηγείται… μουσική που την ακούς στο μέρος όπου εμπνεύστηκε. Και κάτι άλλο ενδιαφέρον ίσως, ο κιθαρίστας που χρησιμοποιεί ο Cary είναι Έλληνας, ο Jason Kanakis (α ρε Κανάκη! σου βρήκαμε και συγγενείς εκεί δίπλα στον ειρηνικό! χεχε)

Διαλέξτε και πάρτε ποιο video προτιμάτε:

You are everything I wanted
The scars of all I’ll ever knowIf I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

You saw all my pieces broken
This darkness that I could never show

If I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

Τελικά το να ταξιδεύεις 11 ώρες σε ένα αεροπλάνο δεν είναι και τόσο βαρετό όσο φαντάζει όταν σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις καμμιά δεκαριά επεισόδια του “Flight of the Conchords“. Δεν ξέρω κατά πόσο καινούρια είναι η σειρά αυτή του HBO αλλά ήδη θεωρείται cult μεταξύ των αγγλόφωνων φίλων και συναδέλφων μου. Φυσικά πρώτη η νεοζηλανδή Pam αποτέλεσε την ‘χορηγό επικοινωνίας’ της σειράς με πρωταγωνιστές τους δύο ομογενείς της Bret και Jemaine. Το σίγουρο είναι ότι λίγα πράγματα θα με έκαναν να γελάσω δυνατά (και να νοιώσω άβολα σε ένα αεροπλάνο που σχεδόν όλοι κοιμούνται!). Σας παραθέτω λοιπόν το καλύτερο απόσπασμα από όσα θυμάμαι… και αν σας αρέσουν και εσάς τα αναπάντεχα μουσικά διαλείμματα εν μέσω του sitcom που παρακολουθείτε μη διστάσετε να αφιερώσετε χρόνο για να δείτε τη σειρά!

Δε νοιώθω ακριβώς έτσι τώρα, άλλα όταν αγαπημένα πρόσωπα με αποκαλούν έτσι(!) είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμάμαι ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι… Και μετά από τόση συζήτηση για τους Metallica σήμερα στη δουλειά, οι Air είναι ότι πρέπει!

Sexy boy, sexy boy …

Où sont tes héros aux corps d’athlètes

Où sont tes idoles mal rasées, bien habillées

Sexy boy, sexy boy …

Dans leurs yeux des dollars

Dans leurs sourires des diamants

Moi aussi un jour je serai beau comme un Dieu

Sexy boy, sexy boy …

Apollon deux mille zéro défaut vingt et un an

C’est l’homme ideal charme au masculin

Sexy boy, sexy boy …

Τελευταία υπάρχει μια έντονη κινητικότητα (ίσον προώθηση) σχετικά με μουσικά group και παραγωγούς από την Αυστραλία. Είτε είναι ιδέα μου είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό που ακούω. Ποπ ρυθμοί, μουσικές που εϊτίζουν (80s, you know) επικίνδυνα και έξυπνες παρουσίες που μάλλον θεωρείς απόλυτα δικαιολογημένο να προβάλλονται τόσο έντονα στα διάφορα μουσικά blogs και όχι μόνο.

Ο λόγος για τους Pnau και τους ήδη εμφανισμένους σε αυτό το blog The Presets και Cut Copy. Από το Σύδνευ τα δύο πρώτα group, από τη Μελβούρνη το τελευταίο.

Με ίσως το πιο ‘χαρούμενο’ κομμάτι που έχω ακούσει τελευταία, οι Pnau αν μη τι άλλο διαθέτουν πρωτότυπη σκηνική παρουσία (που αλλού θα δεις φράουλες και ήλιους να χορεύουν on stage?) και στο επίσημο site τους θα διαπιστώσεις επίσης τι κάνει ένας καλός γραφίστας. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το 3ο τους album και τους ανακάλυψε υπερενθουσιασμένος ο Elton John. Εδώ ίσως προλάβεις το διάσημο remix των επίσης Αυστραλών Miami Horror στο Embrace, αλλά επειδή ξέρω ότι ανυπομονείς για τη φράουλα, ιδού και η live version του κομματιού.

Οι The Presets έχουν ντύσει μουσικά διαφημιστικά σποτ τόσο της Hyundai όσο και της BMW, ενώ πριν λίγους μήνες εμφανίστηκαν σε μουσικό φεστιβάλ της χώρας του παρέα με τους Daft Punk! Με ήχο σαφώς πιο επιθετικό (κυρίως λόγω των φωνητικών του Julian Hamilton) μόλις κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους video αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να μην παραθέσω άλλη μια live εκδοχή του υπεραγαπημένου μου This Boy’s In Love.

Οι Cut Copy ανήκουν στην ίδια δισκογραφική με τους The Presets (βλέπε Modular Recordings που επίσης περιλαμβάνει τους Chromeo, The Avalanches και τη Robyn!) και τους ανακάλυψα τη μέρα που τυχαία τρία διαφορετικά άτομα με ρώτησαν αν τους ξέρω…χμμμ. Μια γρήγορη ματιά στον last.fm και διαβάζω ότι ‘Their sound, perhaps best labeled as retro/electropop, is much in the vein of contemporaries such as Daft Punk, drawing considerable influence from older bands such as New Order and Kraftwerk‘. Τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαίο. Το τελευταίο τους gapless album ακούγεται ομολογουμένως πολύ ευχάριστα. Εδώ μία μικρή γεύση. Lights & Music on my mind. Be my baby one more time.

Pop, Beat, Vibes, Saturday, Party, Sparkles, Summer, Hype, Dancefloor, London, Electro, DJ, Discoball, Sexy… some of the things that immediately come up to my mind and want to share with you right now! Listen and share with others:

3 little words… enjoy the summer

When mind cannot think of anything else (but one thing) and the mood for writing something interesting simply doesn’t exist, I decide to post a music video. Such a shame.

Such a shame to believe in escape
‘A life on every face’
And that’s a change
Till I’m finally left with an eight
Tell me to relax, I just stare
Maybe I don’t know if I should change
A feeling that we share
It’s a shameSuch a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change
It’s a shame

The dice decide my fate
And that’s a shame
In these trembling hands my faith
Tells me to react, ‘I don’t care’
Maybe it’s unkind that I should change
A feeling that we share
It’s a shame

Such a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change
Such a shame

Tell me to relax, I just stare
Maybe I don’t know if I should change
A feeling that we share
It’s a shame

Such a shame
Number me with rage
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
It’s a shame
Such a shame
Write it across my name
It’s a shame
Such a shame
Number me in haste
Such a shame
This eagerness to change

Such a shame

A beautiful night at Islington Academy in Angel, London watching Delerium on stage… and taking advantage of my brand new camera in difficult shooting conditions! The canadian “band” was great and especially the singer with her theatrical performance and the strong voice. Nice touch, the video projection of images and video related to the (mainly) ambient songs. And not to forget, Christos and Christos… whose company I really enjoy lately.

In general, a nice gig that cannot be compared though to the last one I went (back in October if I remember correct, lol). Then it was LCD Soundsystem, an unknown to me group by that time. Of course, I always enjoy gigs and since I haven’t been to many in the past years, it’s among my first priorities from now and on.

So have a small taste of Delerium live by looking at the following photos. I’ll let you choose on your own the soundtrack…

the opening supporting group… or should I say solo artist!

when the supporting solo is turning to a group! (…nice track by the way)

and still “supporting” with male vocals this time

the intermediate (really good) dj set before Delerium come on stage

and the essential (shitty) artistic photo! hehe

Delerium have just started playing

Delerium’s singer; a voice not as ethereal as Sarah’s McLahan or Leigh’s Nash but still great!

emotional performance combined with inspiring video projection

(almost) the whole group on stage…

…and here’s the soul behind Delerium; Bill Leeb

And a memo photo to remember this night out (hope you don’t mind Christos on the right!)…

P.S. Did I mention how impressed I’m with my new camera? Believe me, it’s hard to get these photos with an inexpensive compact digital camera… Hail Ricoh!