konstantinos’ blog

All photos taken in Riga, Latvia on 27th and 28th of September 2008. Click on the thumbnails for hi-res photos. Thanks to Christos (aka Marvin the Martian), his bebe and Sofia for this nice weekend.

Είναι από εκείνες τις φορές που μου αρέσει αρκετά ένα κομμάτι, και μετά από λίγο καιρό τυγχάνει να ακούσω και την πρωτότυπη εκδοχή του η οποία μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Δε λέω, καλός και ο Tiesto με το (σχετικά απλοϊκό) remix του αλλά το συγκεκριμένο κομμάτι δε θέλει πολλά bpm…

Cary Brothers και Ride λοιπόν. Και αν και ολίγον ψωνίστικο (για όσους τρέξουν να με κατηγορήσουν) θα το πω: άκουγα συχνά το κομμάτι αυτό οδηγώντας βράδυ στον 101 South με προορισμό το Cupertino. Τώρα μόλις διαπιστώνω ότι ο Cary Brothers είναι Καλιφορνέζος! Έτσι εξηγείται… μουσική που την ακούς στο μέρος όπου εμπνεύστηκε. Και κάτι άλλο ενδιαφέρον ίσως, ο κιθαρίστας που χρησιμοποιεί ο Cary είναι Έλληνας, ο Jason Kanakis (α ρε Κανάκη! σου βρήκαμε και συγγενείς εκεί δίπλα στον ειρηνικό! χεχε)

Διαλέξτε και πάρτε ποιο video προτιμάτε:

You are everything I wanted
The scars of all I’ll ever knowIf I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

You saw all my pieces broken
This darkness that I could never show

If I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

Οκτώβριος και η απόφαση είχε παρθεί μερικούς μήνες πριν. Να είναι ο μήνας που θα με κάνει να ξεχάσω τις σχεδόν μηδαμινές καλοκαιρινές μου διακοπές. Όχι τις διακοπές αυτές καθεαυτές δηλαδή, αλλά το γεγονός ότι ήταν μηδαμινές σε σημείο που να μου λείπει για πρώτη φορά τόσο πολύ η Αθήνα και ό,τι συμβαίνει εκεί. Δεν είναι και λίγο αυτό για μένα! Σημαδιακό ίσως για την ανάγκη αλλαγών… αλλά αυτό ίσως το αναλύσω σε επόμενο post.

Οκτώβριος λοιπόν και αρχικά απόφασισα να κάνω ένα τετραήμερο ταξιδάκι στην Ολλανδία με αρχικό προορισμό και βάση την Ουτρέχτη. Μετά προέκυψε ένα επίσης διήμερο ταξιδάκι στην εξωτική (για τα συνηθισμένα σε πιο mainstream επιλογές μάτια μου!) Λετονία και όλα αυτά αφού μόλις είχα γυρίσει από την Καλιφόρνια. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα δεύτερο 20ήμερο ταξίδι στην Καλιφόρνια με διαφορά μόλις 6 ώρες από την επιστροφή μου από την Ρίγα!! Το ότι έχασα την πτήση μου βέβαια γιατί με πήρε ο ύπνος μάλλον σε καλό μου βγήκε αφού είχα την ευκαιρία να δω κάποια άτομα στο Λονδίνο ένα ακόμα βράδυ πριν πετάξω τελικά!

Για να μη μακρυγορώ ήταν by far ο πιο γεμάτος μήνας της ζωής μου… και εννοείται πως θέλω να επαναλάβω κάτι παρόμοιο το συντομότερο. Προσωπικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο για μένα από το να ταξιδεύω. Ίσως είναι απωθημένο μου από το γεγονός ότι μέχρι πριν 3 χρόνια δεν είχα ταξιδέψει ποτέ εκτός Ελλάδας! Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό… Όχι ότι τώρα έχω ταξιδέψει και τόσο πολύ αλλά έιμαι σίγουρα σε καλό δρόμο. Τουλάχιστον υπάρχουν σχέδια για το άμεσο μέλλον που δείχνουν ότι το πλάνο του Οκτωβρίου θα επαναληφθεί ως ένα βαθμo, αφού βέβαια χρειαστεί να εγκληματιστώ λιγάκι στο Λονδίνο που μετά από τόσες μέρες μακριά του φαντάζει ένας ακόμα (αγαπημένος!) τουριστικός προορισμός

Πάλι έγραψα πολλά που δεν αφορόυν κανέναν …αν και αυτή τη φορά λέω να μη τα σβήσω, χεχε. Αυτά που είχα σκοπό να παραθέσω αρχικά στο post αυτό πάντως βρισκονται ακριβώς από κάτω: μερικές φωτογραφίες από την Ουτρέχτη (κυρίως). Και για να μη νομίζετε ότι ήμουν μόνος μου εκεί, ο Γιάννης, ο Οδυσσέας, ο Bastian, o Alwin και οι πολλές φίλες τους που δεν συγκρατώ δυστυχώς τα ονόματά τους κρύβονται πίσω από την (επιτέλους την πήρα την ΕσΕλΑρ) κάμερά μου! λολ

Ό,τι και να πω για την αισθητική των σπιτιών της Ολλανδίας μάλλον θα είναι λίγο... απλά ζηλεύω πολύ!

Ελευθερία Αρβανιτάκη για πρώτη φορά στην Ολλανδία και δη στην Ουτρέχτη... ναι μέχρι και εκεί πήγα!

Από τις φωτογραφίες που νόμιζα πως μόνο στο Photoshop μπορείς να συνθέσεις...και όμως έκανα λάθος!

Και για αυτούς που ξέρουν για τι μιλάω και μπορούν… θα περιμένω πρόσκληση για να σας επισκεφτώ ξανά! Πέρασα πραγματικά πολύ ωραία! Για τους άλλους που ξέρουν για τι μιλάω αλλά δεν μπορούν… θα τους επισκεφτώ σύντομα στην Αθήνα στα γνωστά στέκια που με πρωτοπήγαν! λολ

Μια που τόσος ντόρος (ντόρος 1 και ντόρος 2) έγινε με τις ‘διάσημες’ πλέον φωτογραφίες του κ.Μελισσανίδη (του Ολυμπιονίκη), είπα να παραθέσω κάτι πραγματικά και επιτηδευμένα χιουμοριστικό. Ιδού λοιπόν:

Η Άννα Γούλα με το Τα Πίνω Όλα! (οι ανυπόμονοι ας προσπεράσουν τα 2 πρώτα λεπτά)

… το ό,τι σε λίγες ώρες θα προσγειώνομαι στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είναι άσχετο και δεν έχει καμμία σχέση με το βίντεο αυτό!!

_

Δεύτερη λοιπόν φορά που προσγειώνομαι στο International Terminal του αεροδρομίου του San Francisco και δεύτερη φορά που βρίσκομαι στην California για επαγγελματικούς λόγους μέσα στο 2008. Άλλο ένα ταξίδι από το οποίο, αν και κατά μέσο όρο δούλευα 14 ώρες τη μέρα, μου έχει μείνει μία πολύ θετική ανάμνηση. Και αυτό γιατί θεωρώ τo San Francisco και τις ευρύτερες περιοχές στη βόρεια California (τις οποίες επισκέφτηκα) απλά πανέμορφα! Και αν τον Ιανουάριο διέθετα τον αυθόρμητο ενθουσιασμό κάποιου που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Αμερική και εκπληρώνει ως ένα βαθμό το παιδικό του όνειρο, αυτή τη φορά δεν υπήρχε ο ίδιος ενθουσιασμός από πριν. Πως γίνεται όμως να μου άρεσε ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά? …το παιδικό όνειρο καλά κρατεί!

Καταρχήν η πόλη είναι πανέμορφη, φοβερή αρχιτεκτονική και γενικότερη προσεγμένη αισθητική παντού: στους δρόμους, στα πεξοδρόμια, στα μαγαζία, στα σπίτια, στις πλατείες. Κάθε συνοικία, από την πιο ακριβή με θέα στην διάσημη Golden Gate Bridge μέχρι την πιο μποέμ και εναλλακτική με τα πάμπολλα μαγαζιά με είδη ρουχισμού για χιπις και άλλους τύπους που ξεφεύγουν από το mainstream ρεύμα, έχει τη δική της ομορφιά! Ο αέρας του πλούτου και των φαινομενικά μικρών κοινωνικών αντιθέσεων είναι διάχυτος. Τα ακριβά επώνυμα μαγαζιά, τα πανάκριβα αμάξια και οι βίλες με τα 4-5 γκαράζ βρίσκονται παντού και το μαρτυρούν. Από την άλλη, οι πάμπολοι άστεγοι στο κέντρο της πόλης κοντά στη Union Square προσδίδουν μια τάση ισορροπίας στην ουτοπική εικόνα της τέλειας πόλης.

Το SF σίγουρα δεν έχει τον κοσμοπολίτικο αέρα του Λονδίνου με τις εκατοντάδες φυλές από όλο τον κόσμο. Αλλά μπορεί άνετα να συγκριθεί με αυτό όσο αφορά τις ευκαιρίες για shopping ή για διασκέδαση. Παντού υπάρχουν γκαλλερί και αίθουσες τέχνης και υπάρχει η εντύπωση πως το SF δεν είναι η τυπική αμερικάνικη πόλη με τους συντηρητικούς και ‘νυχτωμένους’ κατοίκους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που θεωρείται από πολλούς η πιο ‘Ευρωπαϊκή’ αμερικανική πόλη με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες ποιότητας ζωής στις Η.Π.Α. Ο τέλειος καιρός (από 22 μέχρι 36 βαθμοί κελσίου κατά την παραμονή μου εκεί), η απόσταση αναπνοής από την παραλία για τους καλοκαιρινούς τύπους ή από κάτι πιο ορεινό (όπως η λίμνη Tahoe) για τους άλλους, τα πανέμορφα ‘προάστια’ βόρεια της Golden Gate Bridge (που προσωπικά με έκαναν να νοιώθω σαν να είμαι κάπου στη Βούλα ή τη Βάρκιζα), οι συχνές δημόσιες συγκοινωνίες στις οποίες περιλαμβάνεται και το διάσημο τραμ είναι μερικά από τα πράγματα που δικαιολογούν αυτόν τον δείκτη.

Πολλά ωραία πράγματα που φυσικά κοστίζουν. Είναι αλήθεια πως με την τωρινή ισοτιμία λίρας - δολαρίου δεν είναι εύκολο να διαπιστώσεις πως το SF είναι από τις πιο ακριβές πόλεις για να ζεις. Αλλά αν το υπολογίσεις θα καταλάβεις. Το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα πολύ να ζήσω κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον εκεί! Προς το παρόν το Λονδίνο έχει πράγματα να μου προσφέρει ακόμα.

Σχετικά με τα γενικότερα πράγματα που είδα/έκανα/επισκέφτηκα σε αυτό το ταξίδι, πραγματικά ένα θα μου μείνει αξέχαστο. Ο λόγος για την παραλία Stinson (Stinson Beach) που βρίσκεται μισή ώρα μακριά από το SF. Θα μπορούσα να μείνω εκεί για πολλές μέρες! Φυσικά και έχω ξαναδεί άλλες παραλίες αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είχα δει από κοντά μια απέραντη παραλία του ειρηνικού όπου το όριο μεταξύ ουρανού και θάλασσας χάνεται στον ορίζοντα με τόσο όμορφο τρόπο. Νομίζεις πως τα πελώρια κύματα που σκάνε στην ακτή έρχονται από το πουθενά! Το βρήκα μαγικό. Ποιος ξέρει ίσως σε λίγα χρόνια να περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου…

Για το Cupertino, το San Jose και γενικότερα τη Silicon Valley ίσως αναφερθώ σε επόμενο post. Αρκεί να πως πως η υψηλή τεχνολογία είναι όντως εκεί και φαίνεται. Ίσως αν εταιρίες όπως η HP, η Apple, η Google, η Oracle και τόσες άλλες απουσιάζαν από τον χάρτη, η περιοχή αυτή να ήταν τελείως διαφορετική. Για την ώρα το χρήμα ρέει άφθονο, οι κάτοικοι το απολαμβάνουν και μάλλον είναι από τα μέρη όπου μπορείς να δεις πιο χειροπιαστά τί σημαίνει American Dream. Η αίσθηση πάντως ότι ό,τι θα δούμε στους επόμενους μήνες ή χρόνια σχεδιάζεται εκεί κάνει το μέρος πολύ ιδιαίτερο και σίγουρα σημαντικό. Προσωπικά θα προτιμήσω το San Francisco όμως. Σας αφήνω λοιπόν με κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα σε αυτό το ταξίδι μου. Enjoy!

Τελευταία υπάρχει μια έντονη κινητικότητα (ίσον προώθηση) σχετικά με μουσικά group και παραγωγούς από την Αυστραλία. Είτε είναι ιδέα μου είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό που ακούω. Ποπ ρυθμοί, μουσικές που εϊτίζουν (80s, you know) επικίνδυνα και έξυπνες παρουσίες που μάλλον θεωρείς απόλυτα δικαιολογημένο να προβάλλονται τόσο έντονα στα διάφορα μουσικά blogs και όχι μόνο.

Ο λόγος για τους Pnau και τους ήδη εμφανισμένους σε αυτό το blog The Presets και Cut Copy. Από το Σύδνευ τα δύο πρώτα group, από τη Μελβούρνη το τελευταίο.

Με ίσως το πιο ‘χαρούμενο’ κομμάτι που έχω ακούσει τελευταία, οι Pnau αν μη τι άλλο διαθέτουν πρωτότυπη σκηνική παρουσία (που αλλού θα δεις φράουλες και ήλιους να χορεύουν on stage?) και στο επίσημο site τους θα διαπιστώσεις επίσης τι κάνει ένας καλός γραφίστας. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το 3ο τους album και τους ανακάλυψε υπερενθουσιασμένος ο Elton John. Εδώ ίσως προλάβεις το διάσημο remix των επίσης Αυστραλών Miami Horror στο Embrace, αλλά επειδή ξέρω ότι ανυπομονείς για τη φράουλα, ιδού και η live version του κομματιού.

Οι The Presets έχουν ντύσει μουσικά διαφημιστικά σποτ τόσο της Hyundai όσο και της BMW, ενώ πριν λίγους μήνες εμφανίστηκαν σε μουσικό φεστιβάλ της χώρας του παρέα με τους Daft Punk! Με ήχο σαφώς πιο επιθετικό (κυρίως λόγω των φωνητικών του Julian Hamilton) μόλις κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους video αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να μην παραθέσω άλλη μια live εκδοχή του υπεραγαπημένου μου This Boy’s In Love.

Οι Cut Copy ανήκουν στην ίδια δισκογραφική με τους The Presets (βλέπε Modular Recordings που επίσης περιλαμβάνει τους Chromeo, The Avalanches και τη Robyn!) και τους ανακάλυψα τη μέρα που τυχαία τρία διαφορετικά άτομα με ρώτησαν αν τους ξέρω…χμμμ. Μια γρήγορη ματιά στον last.fm και διαβάζω ότι ‘Their sound, perhaps best labeled as retro/electropop, is much in the vein of contemporaries such as Daft Punk, drawing considerable influence from older bands such as New Order and Kraftwerk‘. Τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαίο. Το τελευταίο τους gapless album ακούγεται ομολογουμένως πολύ ευχάριστα. Εδώ μία μικρή γεύση. Lights & Music on my mind. Be my baby one more time.

Σε δύο μέρες ξεκινάνε οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου και της Κίνας. Και δύο μέρες δεν είναι τίποτα! Εδώ τέσσερα ολόκληρα χρόνια περάσαν τόσο γρήγορα από τους ‘δικούς μας’ Αγώνες χωρίς να το καταλάβουμε καλά καλά. Σαφώς και ο ενθουσιασμός για κάτι που δεν γίνεται εδώ στα πόδια μας (μιλώντας ακόμα ως Αθηναίος) είναι πολύ πιο περιορισμένος για να μη πω ανύπαρκτος από πολλούς. Το διαπιστώνεις από τα θέματα των ειδήσεων, των εφημερίδων, των blogs… πριν τέσσερα χρόνια τα μηνύματα σχεδόν όλων των φίλων στο facebook θα αφορούσαν την Ολυμπιάδα με θετικό ή και αρνητικό τρόπο. Τότε βέβαια δεν υπήρχε το facebook αλλά είμαι σίγουρος ότι έτσι θα ήταν. Η Αθήνα έσφιζε από υπερηφάνεια και όλοι περιμέναν κάτι το μεγάλο με την ελπίδα όλα να είναι πετυχημένα. Και ήταν.

Προσωπικά είχα δύο λόγους να ανυπομονώ για την έναρξη των Αγώνων. Ο γενικότερος ενθουσιασμός μου για γενονότα τα οποία με έκαναν να νοιώθω λιγότερο παρακατιανός στη διεθνή κοινότητα όντας Έλληνας και η προσμονή για την πρώτη μου επίσημη δουλειά. Μια δουλειά που δε θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ενδιαφέρουσα και που με έβαλε τόσο έντονα στο κλίμα των Ολυμπιακών όσο δε θα φανταζόμουν. Τους Αγώνες δε τους παρακολούθησα με την έννοια που κάποιος που αγόρασε κάποιο από τα πολύχρωμα μαγικά χαρτάκια έχει στο μυαλό του. Αλλά είμαι σίγουρος πως τη μαγεία τους την έζησα στον μέγιστο βαθμό. Τη μαγεία του να δουλεύεις με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, τη μαγεία του να συνεισφέρεις και εσύ στην επιτυχία ενός τεράστιου εγχειρήματος και πολύ πιο πρακτικά τη μαγεία του να έχεις πρόσβαση και να εργάζεσαι σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά δωμάτια τηλεοπτικής παραγωγής (της μεγαλύτερης ως εκείνη τη μέρα) που έχουν ποτέ φτιαχτεί.

Μπορώ με σιγουριά να πω πως πολλές από τις μελλοντικές μου αποφάσεις επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από εκείνες τις ημέρες. Οι σπουδές μου, το που θέλω να ζήσω και το τι θέλω να κάνω. Δεν είμαι σίγουρος αν μέχρι το 2012 θα μένω ακόμα στο Λονδίνο αλλά αν αυτό ισχύει τότε θα έχω ζήσει δύο Ολυμπιάδες από κοντά. Το πιο πιθανό είναι να μην ισχύσει αυτό αλλά και πάλι είμαι βέβαιος ότι αυτή η πόλη θα μπει έντονα και πολύ σύντομα στο προΟλυμπιακό κλίμα μόλις τα φώτα του ‘εθνικού΄ σταδίου του Πεκίνου σβήσουν στις 24 Αυγούστου. Αναμφισβήτα είναι η μέρα που θα ορίσει και ουσιαστικά το Λονδίνο ως την επόμενη ‘εκλεκτή’ πολή της ΔΟΕ.

Αλλά προτού όλα αυτά συμβούν, το Πεκίνο έχει να αποδείξει πόσο σωστή επιλογή ήταν. Ένα εντυπωσιακό στάδιο από μόνο του και η δύναμη της επιβολής δεν αρκεί, και πολύ περισσότερο δεν είναι αυτό που οι Ολυμπιακοί Αγώνες αντιπροσωπεύουν. Από την άλλη δε θέλω να είμαι προκατειλημένος. Τα ΜΜΕ πάντα θα βρίσκουν κάτι αρνητικό για να πουλάνε. Είτε είναι η υπερβολική ζέστη της Αθήνας και η έλλειψη άνετου χρονοδιαγράμματος στην πορεία των Ολυμπιακών έργων, είτε είναι η μολυσμένη ατμόσφαιρα του Πεκίνου και η περιορισμένη ελευθερία έκφρασης των Ολυμπιακών επισκεπτών είτε το άσχημο λογότυπο των Αγώνων του Λονδίνου (!), πάντα κάτι θα υπάρχει. Δεν έχουμε παρά να κρίνουμε στο τέλος όμως. Νομίζω η Αθήνα τα κατάφερε περίφημα παρά τις όποιες διεθνείς γκρίνιες και επιφυλάξεις. Και πιστεύω αυτή θα είναι και η τελική κρίση για το Πεκίνο. Η περηφάνεια και η χαρά των κατοίκων του είναι έκδηλη και αυτό από μόνο του ίσως είναι αρκετό για την επιτυχία.

Εν αναμονή λοιπόν… Όλα ξεκινούν το μεσημέρι της Παρασκευής 8/8/08. Σε δύο μόλις μέρες!

Καλοκαιρινές διακοπές τέλος, επιστροφή στο (αρκετά ζεστό και τολμώ να πω ευχάριστο) Λονδίνο και επιστροφή στην ρουτίνα. Αυτά συνοψίζουν την κυρίαρχη επικαιρότητα της καθημερινότητας μου τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Στο περίπου… γιατί τις τελευταίες 5-6 μέρες τις πέρασα στο κρεβάτι μακριά από όλα και όλους παρέα με έναν αχρηστευμένο λαιμό, θερμοκρασίες που έφτασαν τα δεύτερα άντα, το θερμόμετρο και τα χάπια μου. Τουλάχιστον όλα αυτά έχουν εξαφανιστεί τώρα …εκτός από τα χάπια, για λίγο ακόμα.

Το μόνο θετικό από την όλη κατάσταση είναι ότι ξανάνοιωσα πόσο ωραίο είναι να έχεις το πρόγραμμα του φοιτητή: να μην πας στη δουλεία, να είσαι όλη μέρα σπίτι, να μην έχεις πρωϊνό ξύπνημα και να ασχολείσαι με πράγματα που αλλιώς δε θα είχες πολύ χρόνο γι’αυτά. Ένα από αυτά είναι και τούτο το βλόγι (δε θυμάμαι που πρωτοδιάβασα αυτή την λέξη… αλλά την υιοθετώ γιατί μου αρέσει!). Αν κάποιος από τους πέντε άντε έξι αναγνώστες μου δεν κατάλαβε ακόμα, αυτό είναι το πρώτο μου πόστι (ένα βλόγι αποτελείται από πολλά ή και λίγα καλή ώρα πόστια) γραμμένο στα ελληνικά! [ήχος από πυροτεχνήματα και από πολλά μπαλόνια που σπάνε στον αέρα]. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό για να αποτελέσει μια καλή αναννέωση για αυτό το βλόγι, τότε πιστεύω πως η νέα εμφάνισή του συμβάλει επίσης προς αυτό. Αλλαγή από το “yellow power” στο “bondi blue power” λοιπόν όπως πληροφορεί και το κάτω μέρος!

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να γράψω τόσα πολλά για τις διακοπές μου στην Ελλάδα αυτή την φορά αλλά για άλλη μία φορά δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω. Τo σίγουρο είναι ότι κάθε χρόνο που πηγαίνω Ελλάδα καλοκαίρι και γυρίζω μετά πίσω νοιώθω όλο και χειρότερα γιατί απλά περνάω τόσο όμορφα κάτω που το πίσω μοιάζει τόσο μίζερο και καταθλιπτικό! Πόσο μάλλον αυτή την φορά που γυρνάω Λονδίνο ενώ όλοι οι (Έλληνες) φίλοι μου ετοιμάζονται να την κάνουν τώρα για πιο ηλιόλουστα μέρη. Τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι ωραίες στιγμές ανάμεσα στις οποίες ένας πολύ όμορφος γάμος με πολύ PR από την πλευρά μου, χεχε (…Να Ζήσετε!), ένα γρήγορο ταξίδι στην “τώρα καταλαβαίνω γιατί τόσο hype” Μύκονο!, βραδιές στο κέντρο της Αθήνας με πολλές παλιές και νέες παρέες που ήδη νοσταλγώ (μπεεεε!) και βραδυνές βόλτες με αγαπημένες μουσικές κατά μήκος της παραλιακής πλευράς της Αθήνας. Είναι τόσο όμορφη αυτή η πόλη! αχχχ…’

Άραγε νοιώθουν κ”αι άλλοι το ίδιο? Και πως είναι να μένεις μόνιμα εκεί και να μη ζεις μόνο τα θετικά στοιχεία του “κάνω διακοπές στην Αθήνα”? Νομίζω πως το “αχχχ” θα ήταν ίδιο για μένα, ίσως με λιγότερα “χ”! Anyway (για να μην ξεχνάμε και τα αγγλικά μας), οπουδήποτε είναι καλά αρκεί να μπορείς να δεις τα θετικά και το Λονδίνο έχει πράγματι πολλά ωραία στοιχεία εκτός από ένα: ΔΕΝ του πάει ο καλοκαιρινός αέρας! χεχε. Στο ξημέρωμα της θερμότερης ίσως ως σήμερα μέρας του καλοκαιριού σε τούτη την πόλη θα κλείσω αυτό το πόστι με καλοκαιρινές εικόνες από τη νήσο Μύκονο. Λίγες, λιτές, χωρίς προσωπα αλλά με πολύ ελληνική καλοκαιρινή διάθεση. Καλές διακοπές και καλή επιστροφή σε όσους μπορεί να αναφέρεται αυτό.

Pop, Beat, Vibes, Saturday, Party, Sparkles, Summer, Hype, Dancefloor, London, Electro, DJ, Discoball, Sexy… some of the things that immediately come up to my mind and want to share with you right now! Listen and share with others:

3 little words… enjoy the summer

Ta da… and here it is, my first attempt in video editing with iMovie. Working with that piece of software is not so straightforward as I had originally assumed but seriously, you feel like you are working with a proper (but basic) video editing tool rather than something that is supposed to help you create short videos if it doesn’t crush at least 5 times before you have the time to press the “save” button (…yes I’m talking about Windows Movie Maker). Anyway, both of these are too basic to support my ideas… and Final Cut Express is already lying somewhere on my hard disk drive!

So here you go; a small journey with the Athenian metro… and the favourite music of Aris Kokou.

…for higher quality just click here