1η Δεκεμβρίου
…και είπα να ξαναζωντανέψω λιγουλάκι το ξεχασμένο αυτό blog. 1η Δεκεμβρίου και είναι ίσως η μοναδική παγκόσμια μέρα του ‘κάτι’ που τη θυμάμαι και πολύ περισσότερο θυμάμαι τι είναι αυτό το ‘κάτι’. Όχι μόνο γιατί με φοβίζει η ιδέα αυτή του ‘κάτι’ (αν και τα μηνύματα νομίζω πως είναι αισιόδοξα για όλους και το μέλλον) αλλά και γιατί την έχω συνδέσει με πολύ όμορφες στιγμές πίσω στα επί ελληνικού εδάφους φοιτητικά μου χρόνια. Θυμάμαι ακόμα τα φοβερά πάρτυ στα Παλαιά Σφαγεία στην Πάτρα που διοργνώνονταν κάθε χρόνο την 1η Δεκεμβρίου… άλλοτε με Μιχάλη Δέλτα, άλλοτε με Raining Pleasure και άλλοτε με σχεδόν ολόκληρο το τότε team της newborn Κλικ Records. Πολύ ωραίες βραδιές στις οποίες καταφέρναμε και μαζευόμασταν συνήθως πολλοί στο διαμέρισμα της Πουκεβίλ και κατά τις 11 ξεκινάγαμε για να τιμήσουμε και εμείς με τον τρόπο μας τον σκοπό της ημέρας. Ηλεκτρολόγοι, Φυσικοί αλλά κυρίως οι της Φαρμακευτικής ακολουθούσας πιο πιστά. Γιώτα, Μαρία και οι φίλες τους που το μυαλό μου δεν βοηθάει να θυμηθώ τα ονόματά τους τώρα… Μιχάλης, Γιάννης, Δημήτρης, Θέμης, Μπούρος, Τερέ, Γεωργία. Ωραίες εποχές. Ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση η πρώτη της λίστας να διαβάζει αυτές τις γραμμές τώρα, αλλά ακόμα θυμάμαι τη φορά που το λάστιχο μας έπιασε πριν ξεκινήσουμε. Το αποτέλεσμα; χαμένοι οι μισοί Raining Pleasure…αλλά δε βαριέσαι… αρκεί να το ρίξεις στην πλάκα. Την επόμενη μέρα έπρεπε σηκωθώ κατά τις 8 για να παρακολουθήσω κάτι του τύπου Οπτικές Ίνες 2, αλλά έιπαμε… δε βαριέσαι! Ελληνικά φοιτητικά χρόνια. Τόσο πρόσφατα που όμως φαντάζουν τοσο μακρινά πλέον. Πλέον όλοι έχουμε διασκορπιστεί και το μόνο που απόμεινε από εκείνες τις μέρες είναι οι αναμνήσεις για να γεμίζει κάποιος το blog του μια νύχτα απρόσμενης επιθυμίας να γράψει αυτά που έχει στο μυαλό του (και στην καρδιά του).
Νύχτα κρύα όπου το θερμόμετρο για πρώτη φορά φέτος θα φλερτάρει με αρνητικούς αριθμούς. Και πίσω πάλι ακούω παράπονα για τους 20 βαθμούς. Τελικά όλα είναι σχετικά… με το που ζεις, με το τι σκέφτοναι οι γύρω σου, με το τι έχει προηγηθεί. Και νομίζω ότι μετά από 2,5 χρόνια εδώ πέρα έχω χάσει αυτή την επαφή με τα ελληνικά πράγματα. Όχι ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά ούτε και με χαροποιεί. Το σίγουρο είναι ότι μετά από τόσο καιρό θα κανω επιτέλους γιορτές στην Αθήνα…και αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ, με γεμίζει με πολλές προσδοκίες. Σχεδόν 4 ολόκληρες εβδομάδες στην πόλη που πάντα μου αρέσει να επιστρέφω…ίσως γιατί ποτέ δεν τη χόρτασα όσο ήθελα στα χρόνια που θα έπρεπε και μπορούσα. Ίσως γιατί δε πρόλαβα ποτέ να τη βαρεθώ για αυτό ακριβώς το λόγο. Αν η Πάτρα είναι η πόλη που εξερεύνησα όσο δεν πάει και εκμεταλλεύτηκα με τον καλύτερο τρόπο, η Αθήνα είναι ο ανεξερεύνητος προορισμός που νιώθω ότι γνωρίζω αλλά στην πραγματικότητα γνωρίζω μόνο όσο η μέγιστη παραμονή ενός μήνα τα τελευταία 10 χρόνια μου επιτρέπει. Και είναι πολύ ωραία πόλη. Πλέον μπορώ να το πω. Έχω μέτρα σύγκρισης με πόλεις που επίσης λατρεύω αλλά κάτι τους λείπει. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, η σύγκριση μιας πόλης στην οποία μεγάλωσα και έζησα τόσα χρόνια με οποιδήποτε άλλη μόνο άνιση μπορεί να είναι. Αλλά αυτή η ανισότητα προκαλεί και τον ενθουσιασμό μου τώρα.
Τις τελευταίες μέρες με ενθουσίασαν και άλλα πράγματα όμως. Πιο μικρά ως ιδέα, αλλά το ίδιο όμορφα ως σκέψη/γνώση. ‘Fantastikoi Hxoi‘ λένε το ένα από αυτά. Ας είναι καλά το blog του Πετρίδη ο οποίος ας είναι καλά αναδημοσίευσε κείμενο του M.Hulot. που ας είναι καλά ανέφερε τους ‘Fantastikous Hxous’ (aka Kitephonics ή Άγγελος αν προτιμάτε). Αυτό το τόσο ενδιαφέρον one man ελληνικό project που ανυπομονώ πως και πως να ακούσω και live και να χαθώ στον καταιγιστικό μουσικό ρυθμό του …όπως με το (free distributed) album του. Προς το παρόν παίζει ασταμάτητα στο iTunes μου …το ίδιο ασταμάτητα όσο και το ‘Love You All‘ (Luomo feat. Apparat). Και το ίδιο ασταμάτητα όσο θα παίζει και επίσημα πλέον το Vacant Heart του Frankmusik μόλις ‘πιάσω στα χέρια μου/στον σκληρό μου’ το πρώτο του ep που μόλις κυκλοφόρησε. Κατά τα άλλα ο OFF, οι officers, το whisper και τα σχετικά καλά κρατούν. Το ένα αφιέρωμα μετά το άλλο (Στέρεο Νόβα μόλις σήμερα) με κάνουν να νοιώθω ένα πράγμα μόνο… τύψεις που σπάνια πλέον ακούω Best. Αλλά ας επικρατήσει ο καλύτερος! Δε βαριέσαι. Δε βαριέμαι αλλά ή ώρα έχει πάει αργά και πάλι το post που ετοιμάζομαι να ανεβάσω έχει γίνει expire πριν καλά καλά δημοσιευτεί. 2 Δεκεμβρίου λοιπόν και κάπου πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο. Καληνύχτα και sorry αν κούρασα…
- Πάτρα, 23-10-2005
Μου αρέσει ο συναισθηματικός τόνος Κώστας, αυτό είναι καλογραμμένη και καρδίας, η οποία είναι ωραία.
Μερικές φορές όμως λείπει η Αυστραλία ίσως να μην τόσο γιατί έχει μόνο δεκαοχτώ μήνες πριν για μένα.
Κρατήστε θέσεις γραπτώς!
and in translation from Google Translator:
“I like the emotional tone Costas, it is well written and heartfelt, which is fine.
But sometimes miss Australia may not be so because it has only eighteen months ago for me.
Keep writing posts!”
Hahah… thanks Chris!