konstantinos’ blog

Δε νοιώθω ακριβώς έτσι τώρα, άλλα όταν αγαπημένα πρόσωπα με αποκαλούν έτσι(!) είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμάμαι ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι… Και μετά από τόση συζήτηση για τους Metallica σήμερα στη δουλειά, οι Air είναι ότι πρέπει!

Sexy boy, sexy boy …

Où sont tes héros aux corps d’athlètes

Où sont tes idoles mal rasées, bien habillées

Sexy boy, sexy boy …

Dans leurs yeux des dollars

Dans leurs sourires des diamants

Moi aussi un jour je serai beau comme un Dieu

Sexy boy, sexy boy …

Apollon deux mille zéro défaut vingt et un an

C’est l’homme ideal charme au masculin

Sexy boy, sexy boy …

Τελευταία υπάρχει μια έντονη κινητικότητα (ίσον προώθηση) σχετικά με μουσικά group και παραγωγούς από την Αυστραλία. Είτε είναι ιδέα μου είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι μου αρέσει πολύ αυτό που ακούω. Ποπ ρυθμοί, μουσικές που εϊτίζουν (80s, you know) επικίνδυνα και έξυπνες παρουσίες που μάλλον θεωρείς απόλυτα δικαιολογημένο να προβάλλονται τόσο έντονα στα διάφορα μουσικά blogs και όχι μόνο.

Ο λόγος για τους Pnau και τους ήδη εμφανισμένους σε αυτό το blog The Presets και Cut Copy. Από το Σύδνευ τα δύο πρώτα group, από τη Μελβούρνη το τελευταίο.

Με ίσως το πιο ‘χαρούμενο’ κομμάτι που έχω ακούσει τελευταία, οι Pnau αν μη τι άλλο διαθέτουν πρωτότυπη σκηνική παρουσία (που αλλού θα δεις φράουλες και ήλιους να χορεύουν on stage?) και στο επίσημο site τους θα διαπιστώσεις επίσης τι κάνει ένας καλός γραφίστας. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το 3ο τους album και τους ανακάλυψε υπερενθουσιασμένος ο Elton John. Εδώ ίσως προλάβεις το διάσημο remix των επίσης Αυστραλών Miami Horror στο Embrace, αλλά επειδή ξέρω ότι ανυπομονείς για τη φράουλα, ιδού και η live version του κομματιού.

Οι The Presets έχουν ντύσει μουσικά διαφημιστικά σποτ τόσο της Hyundai όσο και της BMW, ενώ πριν λίγους μήνες εμφανίστηκαν σε μουσικό φεστιβάλ της χώρας του παρέα με τους Daft Punk! Με ήχο σαφώς πιο επιθετικό (κυρίως λόγω των φωνητικών του Julian Hamilton) μόλις κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους video αλλά εγώ δεν μπορώ παρά να μην παραθέσω άλλη μια live εκδοχή του υπεραγαπημένου μου This Boy’s In Love.

Οι Cut Copy ανήκουν στην ίδια δισκογραφική με τους The Presets (βλέπε Modular Recordings που επίσης περιλαμβάνει τους Chromeo, The Avalanches και τη Robyn!) και τους ανακάλυψα τη μέρα που τυχαία τρία διαφορετικά άτομα με ρώτησαν αν τους ξέρω…χμμμ. Μια γρήγορη ματιά στον last.fm και διαβάζω ότι ‘Their sound, perhaps best labeled as retro/electropop, is much in the vein of contemporaries such as Daft Punk, drawing considerable influence from older bands such as New Order and Kraftwerk‘. Τελικά δεν ήταν και τόσο τυχαίο. Το τελευταίο τους gapless album ακούγεται ομολογουμένως πολύ ευχάριστα. Εδώ μία μικρή γεύση. Lights & Music on my mind. Be my baby one more time.

Σε δύο μέρες ξεκινάνε οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου και της Κίνας. Και δύο μέρες δεν είναι τίποτα! Εδώ τέσσερα ολόκληρα χρόνια περάσαν τόσο γρήγορα από τους ‘δικούς μας’ Αγώνες χωρίς να το καταλάβουμε καλά καλά. Σαφώς και ο ενθουσιασμός για κάτι που δεν γίνεται εδώ στα πόδια μας (μιλώντας ακόμα ως Αθηναίος) είναι πολύ πιο περιορισμένος για να μη πω ανύπαρκτος από πολλούς. Το διαπιστώνεις από τα θέματα των ειδήσεων, των εφημερίδων, των blogs… πριν τέσσερα χρόνια τα μηνύματα σχεδόν όλων των φίλων στο facebook θα αφορούσαν την Ολυμπιάδα με θετικό ή και αρνητικό τρόπο. Τότε βέβαια δεν υπήρχε το facebook αλλά είμαι σίγουρος ότι έτσι θα ήταν. Η Αθήνα έσφιζε από υπερηφάνεια και όλοι περιμέναν κάτι το μεγάλο με την ελπίδα όλα να είναι πετυχημένα. Και ήταν.

Προσωπικά είχα δύο λόγους να ανυπομονώ για την έναρξη των Αγώνων. Ο γενικότερος ενθουσιασμός μου για γενονότα τα οποία με έκαναν να νοιώθω λιγότερο παρακατιανός στη διεθνή κοινότητα όντας Έλληνας και η προσμονή για την πρώτη μου επίσημη δουλειά. Μια δουλειά που δε θα μπορούσα να σκεφτώ πιο ενδιαφέρουσα και που με έβαλε τόσο έντονα στο κλίμα των Ολυμπιακών όσο δε θα φανταζόμουν. Τους Αγώνες δε τους παρακολούθησα με την έννοια που κάποιος που αγόρασε κάποιο από τα πολύχρωμα μαγικά χαρτάκια έχει στο μυαλό του. Αλλά είμαι σίγουρος πως τη μαγεία τους την έζησα στον μέγιστο βαθμό. Τη μαγεία του να δουλεύεις με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, τη μαγεία του να συνεισφέρεις και εσύ στην επιτυχία ενός τεράστιου εγχειρήματος και πολύ πιο πρακτικά τη μαγεία του να έχεις πρόσβαση και να εργάζεσαι σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά δωμάτια τηλεοπτικής παραγωγής (της μεγαλύτερης ως εκείνη τη μέρα) που έχουν ποτέ φτιαχτεί.

Μπορώ με σιγουριά να πω πως πολλές από τις μελλοντικές μου αποφάσεις επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από εκείνες τις ημέρες. Οι σπουδές μου, το που θέλω να ζήσω και το τι θέλω να κάνω. Δεν είμαι σίγουρος αν μέχρι το 2012 θα μένω ακόμα στο Λονδίνο αλλά αν αυτό ισχύει τότε θα έχω ζήσει δύο Ολυμπιάδες από κοντά. Το πιο πιθανό είναι να μην ισχύσει αυτό αλλά και πάλι είμαι βέβαιος ότι αυτή η πόλη θα μπει έντονα και πολύ σύντομα στο προΟλυμπιακό κλίμα μόλις τα φώτα του ‘εθνικού΄ σταδίου του Πεκίνου σβήσουν στις 24 Αυγούστου. Αναμφισβήτα είναι η μέρα που θα ορίσει και ουσιαστικά το Λονδίνο ως την επόμενη ‘εκλεκτή’ πολή της ΔΟΕ.

Αλλά προτού όλα αυτά συμβούν, το Πεκίνο έχει να αποδείξει πόσο σωστή επιλογή ήταν. Ένα εντυπωσιακό στάδιο από μόνο του και η δύναμη της επιβολής δεν αρκεί, και πολύ περισσότερο δεν είναι αυτό που οι Ολυμπιακοί Αγώνες αντιπροσωπεύουν. Από την άλλη δε θέλω να είμαι προκατειλημένος. Τα ΜΜΕ πάντα θα βρίσκουν κάτι αρνητικό για να πουλάνε. Είτε είναι η υπερβολική ζέστη της Αθήνας και η έλλειψη άνετου χρονοδιαγράμματος στην πορεία των Ολυμπιακών έργων, είτε είναι η μολυσμένη ατμόσφαιρα του Πεκίνου και η περιορισμένη ελευθερία έκφρασης των Ολυμπιακών επισκεπτών είτε το άσχημο λογότυπο των Αγώνων του Λονδίνου (!), πάντα κάτι θα υπάρχει. Δεν έχουμε παρά να κρίνουμε στο τέλος όμως. Νομίζω η Αθήνα τα κατάφερε περίφημα παρά τις όποιες διεθνείς γκρίνιες και επιφυλάξεις. Και πιστεύω αυτή θα είναι και η τελική κρίση για το Πεκίνο. Η περηφάνεια και η χαρά των κατοίκων του είναι έκδηλη και αυτό από μόνο του ίσως είναι αρκετό για την επιτυχία.

Εν αναμονή λοιπόν… Όλα ξεκινούν το μεσημέρι της Παρασκευής 8/8/08. Σε δύο μόλις μέρες!