konstantinos’ blog

A city break in a town that’s ten times better at night than during the day (in my opinion). A rather ‘flat’ city with stylish shops, stylish restaurants, stylish people. A city with no water element! An official capital of something that doesn’t mean a lot to most of the Europeans. A bilingual city, or actually trilingual (English). A city it’s better to travel to by train rather than a plane. A city where I could live for a couple of years …and not because of Leonidas, Godiva and other Belgian chocolatiers.

(click on the photos to see them in their full glory… errr in full size) 

Snowing in London… what a rare and nice thing to experience. Two months have passed since my last blog post(!) and here’s a small photo gallery in black and white. I think I have missed pressing this ‘Publish’ button. Hope you enjoy…

(All photos were shot from my living room in Elephant & Castle, London)

Όταν αντικρύζεις τα πράγματα από ψηλά, αυτά γίνονται πιο ωραία…ίσως και πιο μαγικά!

Τελικά έχει και το Λονδίνο τo δικό του Walk Of Fame με τα αστέρια του…

West End (Regent Street), London, UK

…και είπα να ξαναζωντανέψω λιγουλάκι το ξεχασμένο αυτό blog. 1η Δεκεμβρίου και είναι ίσως η μοναδική παγκόσμια μέρα του ‘κάτι’ που τη θυμάμαι και πολύ περισσότερο θυμάμαι τι είναι αυτό το ‘κάτι’. Όχι μόνο γιατί με φοβίζει η ιδέα αυτή του ‘κάτι’ (αν και τα μηνύματα νομίζω πως είναι αισιόδοξα για όλους και το μέλλον) αλλά και γιατί την έχω συνδέσει με πολύ όμορφες στιγμές πίσω στα επί ελληνικού εδάφους φοιτητικά μου χρόνια. Θυμάμαι ακόμα τα φοβερά πάρτυ στα Παλαιά Σφαγεία στην Πάτρα που διοργνώνονταν κάθε χρόνο την 1η Δεκεμβρίου… άλλοτε με Μιχάλη Δέλτα, άλλοτε με Raining Pleasure και άλλοτε με σχεδόν ολόκληρο το τότε team της newborn Κλικ Records. Πολύ ωραίες βραδιές στις οποίες καταφέρναμε και μαζευόμασταν συνήθως πολλοί στο διαμέρισμα της Πουκεβίλ και κατά τις 11 ξεκινάγαμε για να τιμήσουμε και εμείς με τον τρόπο μας τον σκοπό της ημέρας. Ηλεκτρολόγοι, Φυσικοί αλλά κυρίως οι της Φαρμακευτικής ακολουθούσας πιο πιστά. Γιώτα, Μαρία και οι φίλες τους που το μυαλό μου δεν βοηθάει να θυμηθώ τα ονόματά τους τώρα… Μιχάλης, Γιάννης, Δημήτρης, Θέμης, Μπούρος, Τερέ, Γεωργία. Ωραίες εποχές. Ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση η πρώτη της λίστας να διαβάζει αυτές τις γραμμές τώρα, αλλά ακόμα θυμάμαι τη φορά που το λάστιχο μας έπιασε πριν ξεκινήσουμε. Το αποτέλεσμα; χαμένοι οι μισοί Raining Pleasure…αλλά δε βαριέσαι… αρκεί να το ρίξεις στην πλάκα. Την επόμενη μέρα έπρεπε σηκωθώ κατά τις 8 για να παρακολουθήσω κάτι του τύπου Οπτικές Ίνες 2, αλλά έιπαμε… δε βαριέσαι! Ελληνικά φοιτητικά χρόνια. Τόσο πρόσφατα που όμως φαντάζουν τοσο μακρινά πλέον. Πλέον όλοι έχουμε διασκορπιστεί και το μόνο που απόμεινε από εκείνες τις μέρες είναι οι αναμνήσεις για να γεμίζει κάποιος το blog του μια νύχτα απρόσμενης επιθυμίας να γράψει αυτά που έχει στο μυαλό του (και στην καρδιά του).

Νύχτα κρύα όπου το θερμόμετρο για πρώτη φορά φέτος θα φλερτάρει με αρνητικούς αριθμούς. Και πίσω πάλι ακούω παράπονα για τους 20 βαθμούς. Τελικά όλα είναι σχετικά… με το που ζεις, με το τι σκέφτοναι οι γύρω σου,  με το τι έχει προηγηθεί. Και νομίζω ότι μετά από 2,5 χρόνια εδώ πέρα έχω χάσει αυτή την επαφή με τα ελληνικά πράγματα. Όχι ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά ούτε και με χαροποιεί. Το σίγουρο είναι ότι μετά από τόσο καιρό θα κανω επιτέλους γιορτές στην Αθήνα…και αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ, με γεμίζει με πολλές προσδοκίες. Σχεδόν 4 ολόκληρες εβδομάδες στην πόλη που πάντα μου αρέσει να επιστρέφω…ίσως γιατί ποτέ δεν τη χόρτασα όσο ήθελα στα χρόνια που θα έπρεπε και μπορούσα. Ίσως γιατί δε πρόλαβα ποτέ να τη βαρεθώ για αυτό ακριβώς το λόγο. Αν η Πάτρα είναι η πόλη που εξερεύνησα όσο δεν πάει και εκμεταλλεύτηκα με τον καλύτερο τρόπο, η Αθήνα είναι ο ανεξερεύνητος προορισμός που νιώθω ότι γνωρίζω αλλά στην πραγματικότητα γνωρίζω μόνο όσο η μέγιστη παραμονή ενός μήνα τα τελευταία 10 χρόνια μου επιτρέπει. Και είναι πολύ ωραία πόλη. Πλέον μπορώ να το πω. Έχω μέτρα σύγκρισης με πόλεις που επίσης λατρεύω αλλά κάτι τους λείπει. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, η σύγκριση μιας πόλης στην οποία μεγάλωσα και έζησα τόσα χρόνια με οποιδήποτε άλλη μόνο άνιση μπορεί να είναι. Αλλά αυτή η ανισότητα προκαλεί και τον ενθουσιασμό μου τώρα.

Τις τελευταίες μέρες  με ενθουσίασαν και άλλα πράγματα όμως. Πιο μικρά ως ιδέα, αλλά το ίδιο όμορφα ως σκέψη/γνώση. ‘Fantastikoi Hxoi‘ λένε το ένα από αυτά. Ας είναι καλά το blog του Πετρίδη ο οποίος ας είναι καλά αναδημοσίευσε κείμενο του M.Hulot. που ας είναι καλά ανέφερε τους ‘Fantastikous Hxous’ (aka Kitephonics ή Άγγελος αν προτιμάτε). Αυτό το τόσο ενδιαφέρον one man ελληνικό project που ανυπομονώ πως και πως να ακούσω και live και να χαθώ στον καταιγιστικό μουσικό ρυθμό του …όπως με το (free distributed) album του. Προς το παρόν παίζει ασταμάτητα στο iTunes μου …το ίδιο ασταμάτητα όσο και το ‘Love You All‘ (Luomo feat. Apparat). Και το ίδιο ασταμάτητα όσο θα παίζει και επίσημα πλέον το Vacant Heart του Frankmusik μόλις ‘πιάσω στα χέρια μου/στον σκληρό μου’ το πρώτο του ep που μόλις κυκλοφόρησε. Κατά τα άλλα ο OFF, οι officers, το whisper και τα σχετικά καλά κρατούν. Το ένα αφιέρωμα μετά το άλλο (Στέρεο Νόβα μόλις σήμερα) με κάνουν να νοιώθω ένα πράγμα μόνο… τύψεις που σπάνια πλέον ακούω Best. Αλλά ας επικρατήσει ο καλύτερος! Δε βαριέσαι. Δε βαριέμαι αλλά ή ώρα έχει πάει αργά και πάλι το post που ετοιμάζομαι να ανεβάσω έχει γίνει expire πριν καλά καλά δημοσιευτεί. 2 Δεκεμβρίου λοιπόν και κάπου πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο. Καληνύχτα και sorry αν κούρασα…

Πάτρα, 23-10-2005

Ένα πρωϊνό του Απριλίου ταξιδεύοντας στην κεντρική Ελλάδα προς Αθήνα, μια φωτογραφική μηχανή σε ένα αμάξι που κινείται και λίγο ή πολύ Photoshop.

All photos taken in Riga, Latvia on 27th and 28th of September 2008. Click on the thumbnails for hi-res photos. Thanks to Christos (aka Marvin the Martian), his bebe and Sofia for this nice weekend.

Κομμάτι παρακινητής στις δύσκολες εποχές του ωδείου… ευτυχώς!

Είναι από εκείνες τις φορές που μου αρέσει αρκετά ένα κομμάτι, και μετά από λίγο καιρό τυγχάνει να ακούσω και την πρωτότυπη εκδοχή του η οποία μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Δε λέω, καλός και ο Tiesto με το (σχετικά απλοϊκό) remix του αλλά το συγκεκριμένο κομμάτι δε θέλει πολλά bpm…

Cary Brothers και Ride λοιπόν. Και αν και ολίγον ψωνίστικο (για όσους τρέξουν να με κατηγορήσουν) θα το πω: άκουγα συχνά το κομμάτι αυτό οδηγώντας βράδυ στον 101 South με προορισμό το Cupertino. Τώρα μόλις διαπιστώνω ότι ο Cary Brothers είναι Καλιφορνέζος! Έτσι εξηγείται… μουσική που την ακούς στο μέρος όπου εμπνεύστηκε. Και κάτι άλλο ενδιαφέρον ίσως, ο κιθαρίστας που χρησιμοποιεί ο Cary είναι Έλληνας, ο Jason Kanakis (α ρε Κανάκη! σου βρήκαμε και συγγενείς εκεί δίπλα στον ειρηνικό! χεχε)

Διαλέξτε και πάρτε ποιο video προτιμάτε:

You are everything I wanted
The scars of all I’ll ever knowIf I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

You saw all my pieces broken
This darkness that I could never show

If I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

Photo taken at ‘Clarence Pier Amusement Park’ in Portsmouth, UK