konstantinos’ blog

All photos taken in Riga, Latvia on 27th and 28th of September 2008. Click on the thumbnails for hi-res photos. Thanks to Christos (aka Marvin the Martian), his bebe and Sofia for this nice weekend.

Κομμάτι παρακινητής στις δύσκολες εποχές του ωδείου… ευτυχώς!

Είναι από εκείνες τις φορές που μου αρέσει αρκετά ένα κομμάτι, και μετά από λίγο καιρό τυγχάνει να ακούσω και την πρωτότυπη εκδοχή του η οποία μου αρέσει ακόμα περισσότερο. Δε λέω, καλός και ο Tiesto με το (σχετικά απλοϊκό) remix του αλλά το συγκεκριμένο κομμάτι δε θέλει πολλά bpm…

Cary Brothers και Ride λοιπόν. Και αν και ολίγον ψωνίστικο (για όσους τρέξουν να με κατηγορήσουν) θα το πω: άκουγα συχνά το κομμάτι αυτό οδηγώντας βράδυ στον 101 South με προορισμό το Cupertino. Τώρα μόλις διαπιστώνω ότι ο Cary Brothers είναι Καλιφορνέζος! Έτσι εξηγείται… μουσική που την ακούς στο μέρος όπου εμπνεύστηκε. Και κάτι άλλο ενδιαφέρον ίσως, ο κιθαρίστας που χρησιμοποιεί ο Cary είναι Έλληνας, ο Jason Kanakis (α ρε Κανάκη! σου βρήκαμε και συγγενείς εκεί δίπλα στον ειρηνικό! χεχε)

Διαλέξτε και πάρτε ποιο video προτιμάτε:

You are everything I wanted
The scars of all I’ll ever knowIf I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

You saw all my pieces broken
This darkness that I could never show

If I told you you were right
Would you take my hand tonight?
If I told you the reasons why
Would you leave your life and ride?
And ride

Photo taken at ‘Clarence Pier Amusement Park’ in Portsmouth, UK

Photo of ‘Spinnaker Tower’ taken in Portsmouth, UK

Οκτώβριος και η απόφαση είχε παρθεί μερικούς μήνες πριν. Να είναι ο μήνας που θα με κάνει να ξεχάσω τις σχεδόν μηδαμινές καλοκαιρινές μου διακοπές. Όχι τις διακοπές αυτές καθεαυτές δηλαδή, αλλά το γεγονός ότι ήταν μηδαμινές σε σημείο που να μου λείπει για πρώτη φορά τόσο πολύ η Αθήνα και ό,τι συμβαίνει εκεί. Δεν είναι και λίγο αυτό για μένα! Σημαδιακό ίσως για την ανάγκη αλλαγών… αλλά αυτό ίσως το αναλύσω σε επόμενο post.

Οκτώβριος λοιπόν και αρχικά απόφασισα να κάνω ένα τετραήμερο ταξιδάκι στην Ολλανδία με αρχικό προορισμό και βάση την Ουτρέχτη. Μετά προέκυψε ένα επίσης διήμερο ταξιδάκι στην εξωτική (για τα συνηθισμένα σε πιο mainstream επιλογές μάτια μου!) Λετονία και όλα αυτά αφού μόλις είχα γυρίσει από την Καλιφόρνια. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα δεύτερο 20ήμερο ταξίδι στην Καλιφόρνια με διαφορά μόλις 6 ώρες από την επιστροφή μου από την Ρίγα!! Το ότι έχασα την πτήση μου βέβαια γιατί με πήρε ο ύπνος μάλλον σε καλό μου βγήκε αφού είχα την ευκαιρία να δω κάποια άτομα στο Λονδίνο ένα ακόμα βράδυ πριν πετάξω τελικά!

Για να μη μακρυγορώ ήταν by far ο πιο γεμάτος μήνας της ζωής μου… και εννοείται πως θέλω να επαναλάβω κάτι παρόμοιο το συντομότερο. Προσωπικά δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι καλύτερο για μένα από το να ταξιδεύω. Ίσως είναι απωθημένο μου από το γεγονός ότι μέχρι πριν 3 χρόνια δεν είχα ταξιδέψει ποτέ εκτός Ελλάδας! Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό… Όχι ότι τώρα έχω ταξιδέψει και τόσο πολύ αλλά έιμαι σίγουρα σε καλό δρόμο. Τουλάχιστον υπάρχουν σχέδια για το άμεσο μέλλον που δείχνουν ότι το πλάνο του Οκτωβρίου θα επαναληφθεί ως ένα βαθμo, αφού βέβαια χρειαστεί να εγκληματιστώ λιγάκι στο Λονδίνο που μετά από τόσες μέρες μακριά του φαντάζει ένας ακόμα (αγαπημένος!) τουριστικός προορισμός

Πάλι έγραψα πολλά που δεν αφορόυν κανέναν …αν και αυτή τη φορά λέω να μη τα σβήσω, χεχε. Αυτά που είχα σκοπό να παραθέσω αρχικά στο post αυτό πάντως βρισκονται ακριβώς από κάτω: μερικές φωτογραφίες από την Ουτρέχτη (κυρίως). Και για να μη νομίζετε ότι ήμουν μόνος μου εκεί, ο Γιάννης, ο Οδυσσέας, ο Bastian, o Alwin και οι πολλές φίλες τους που δεν συγκρατώ δυστυχώς τα ονόματά τους κρύβονται πίσω από την (επιτέλους την πήρα την ΕσΕλΑρ) κάμερά μου! λολ

Ό,τι και να πω για την αισθητική των σπιτιών της Ολλανδίας μάλλον θα είναι λίγο... απλά ζηλεύω πολύ!

Ελευθερία Αρβανιτάκη για πρώτη φορά στην Ολλανδία και δη στην Ουτρέχτη... ναι μέχρι και εκεί πήγα!

Από τις φωτογραφίες που νόμιζα πως μόνο στο Photoshop μπορείς να συνθέσεις...και όμως έκανα λάθος!

Και για αυτούς που ξέρουν για τι μιλάω και μπορούν… θα περιμένω πρόσκληση για να σας επισκεφτώ ξανά! Πέρασα πραγματικά πολύ ωραία! Για τους άλλους που ξέρουν για τι μιλάω αλλά δεν μπορούν… θα τους επισκεφτώ σύντομα στην Αθήνα στα γνωστά στέκια που με πρωτοπήγαν! λολ

Τελικά το να ταξιδεύεις 11 ώρες σε ένα αεροπλάνο δεν είναι και τόσο βαρετό όσο φαντάζει όταν σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις καμμιά δεκαριά επεισόδια του “Flight of the Conchords“. Δεν ξέρω κατά πόσο καινούρια είναι η σειρά αυτή του HBO αλλά ήδη θεωρείται cult μεταξύ των αγγλόφωνων φίλων και συναδέλφων μου. Φυσικά πρώτη η νεοζηλανδή Pam αποτέλεσε την ‘χορηγό επικοινωνίας’ της σειράς με πρωταγωνιστές τους δύο ομογενείς της Bret και Jemaine. Το σίγουρο είναι ότι λίγα πράγματα θα με έκαναν να γελάσω δυνατά (και να νοιώσω άβολα σε ένα αεροπλάνο που σχεδόν όλοι κοιμούνται!). Σας παραθέτω λοιπόν το καλύτερο απόσπασμα από όσα θυμάμαι… και αν σας αρέσουν και εσάς τα αναπάντεχα μουσικά διαλείμματα εν μέσω του sitcom που παρακολουθείτε μη διστάσετε να αφιερώσετε χρόνο για να δείτε τη σειρά!

Μια που τόσος ντόρος (ντόρος 1 και ντόρος 2) έγινε με τις ‘διάσημες’ πλέον φωτογραφίες του κ.Μελισσανίδη (του Ολυμπιονίκη), είπα να παραθέσω κάτι πραγματικά και επιτηδευμένα χιουμοριστικό. Ιδού λοιπόν:

Η Άννα Γούλα με το Τα Πίνω Όλα! (οι ανυπόμονοι ας προσπεράσουν τα 2 πρώτα λεπτά)

… το ό,τι σε λίγες ώρες θα προσγειώνομαι στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είναι άσχετο και δεν έχει καμμία σχέση με το βίντεο αυτό!!

_

Δεύτερη λοιπόν φορά που προσγειώνομαι στο International Terminal του αεροδρομίου του San Francisco και δεύτερη φορά που βρίσκομαι στην California για επαγγελματικούς λόγους μέσα στο 2008. Άλλο ένα ταξίδι από το οποίο, αν και κατά μέσο όρο δούλευα 14 ώρες τη μέρα, μου έχει μείνει μία πολύ θετική ανάμνηση. Και αυτό γιατί θεωρώ τo San Francisco και τις ευρύτερες περιοχές στη βόρεια California (τις οποίες επισκέφτηκα) απλά πανέμορφα! Και αν τον Ιανουάριο διέθετα τον αυθόρμητο ενθουσιασμό κάποιου που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Αμερική και εκπληρώνει ως ένα βαθμό το παιδικό του όνειρο, αυτή τη φορά δεν υπήρχε ο ίδιος ενθουσιασμός από πριν. Πως γίνεται όμως να μου άρεσε ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά? …το παιδικό όνειρο καλά κρατεί!

Καταρχήν η πόλη είναι πανέμορφη, φοβερή αρχιτεκτονική και γενικότερη προσεγμένη αισθητική παντού: στους δρόμους, στα πεξοδρόμια, στα μαγαζία, στα σπίτια, στις πλατείες. Κάθε συνοικία, από την πιο ακριβή με θέα στην διάσημη Golden Gate Bridge μέχρι την πιο μποέμ και εναλλακτική με τα πάμπολλα μαγαζιά με είδη ρουχισμού για χιπις και άλλους τύπους που ξεφεύγουν από το mainstream ρεύμα, έχει τη δική της ομορφιά! Ο αέρας του πλούτου και των φαινομενικά μικρών κοινωνικών αντιθέσεων είναι διάχυτος. Τα ακριβά επώνυμα μαγαζιά, τα πανάκριβα αμάξια και οι βίλες με τα 4-5 γκαράζ βρίσκονται παντού και το μαρτυρούν. Από την άλλη, οι πάμπολοι άστεγοι στο κέντρο της πόλης κοντά στη Union Square προσδίδουν μια τάση ισορροπίας στην ουτοπική εικόνα της τέλειας πόλης.

Το SF σίγουρα δεν έχει τον κοσμοπολίτικο αέρα του Λονδίνου με τις εκατοντάδες φυλές από όλο τον κόσμο. Αλλά μπορεί άνετα να συγκριθεί με αυτό όσο αφορά τις ευκαιρίες για shopping ή για διασκέδαση. Παντού υπάρχουν γκαλλερί και αίθουσες τέχνης και υπάρχει η εντύπωση πως το SF δεν είναι η τυπική αμερικάνικη πόλη με τους συντηρητικούς και ‘νυχτωμένους’ κατοίκους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που θεωρείται από πολλούς η πιο ‘Ευρωπαϊκή’ αμερικανική πόλη με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες ποιότητας ζωής στις Η.Π.Α. Ο τέλειος καιρός (από 22 μέχρι 36 βαθμοί κελσίου κατά την παραμονή μου εκεί), η απόσταση αναπνοής από την παραλία για τους καλοκαιρινούς τύπους ή από κάτι πιο ορεινό (όπως η λίμνη Tahoe) για τους άλλους, τα πανέμορφα ‘προάστια’ βόρεια της Golden Gate Bridge (που προσωπικά με έκαναν να νοιώθω σαν να είμαι κάπου στη Βούλα ή τη Βάρκιζα), οι συχνές δημόσιες συγκοινωνίες στις οποίες περιλαμβάνεται και το διάσημο τραμ είναι μερικά από τα πράγματα που δικαιολογούν αυτόν τον δείκτη.

Πολλά ωραία πράγματα που φυσικά κοστίζουν. Είναι αλήθεια πως με την τωρινή ισοτιμία λίρας - δολαρίου δεν είναι εύκολο να διαπιστώσεις πως το SF είναι από τις πιο ακριβές πόλεις για να ζεις. Αλλά αν το υπολογίσεις θα καταλάβεις. Το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα πολύ να ζήσω κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον εκεί! Προς το παρόν το Λονδίνο έχει πράγματα να μου προσφέρει ακόμα.

Σχετικά με τα γενικότερα πράγματα που είδα/έκανα/επισκέφτηκα σε αυτό το ταξίδι, πραγματικά ένα θα μου μείνει αξέχαστο. Ο λόγος για την παραλία Stinson (Stinson Beach) που βρίσκεται μισή ώρα μακριά από το SF. Θα μπορούσα να μείνω εκεί για πολλές μέρες! Φυσικά και έχω ξαναδεί άλλες παραλίες αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είχα δει από κοντά μια απέραντη παραλία του ειρηνικού όπου το όριο μεταξύ ουρανού και θάλασσας χάνεται στον ορίζοντα με τόσο όμορφο τρόπο. Νομίζεις πως τα πελώρια κύματα που σκάνε στην ακτή έρχονται από το πουθενά! Το βρήκα μαγικό. Ποιος ξέρει ίσως σε λίγα χρόνια να περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου…

Για το Cupertino, το San Jose και γενικότερα τη Silicon Valley ίσως αναφερθώ σε επόμενο post. Αρκεί να πως πως η υψηλή τεχνολογία είναι όντως εκεί και φαίνεται. Ίσως αν εταιρίες όπως η HP, η Apple, η Google, η Oracle και τόσες άλλες απουσιάζαν από τον χάρτη, η περιοχή αυτή να ήταν τελείως διαφορετική. Για την ώρα το χρήμα ρέει άφθονο, οι κάτοικοι το απολαμβάνουν και μάλλον είναι από τα μέρη όπου μπορείς να δεις πιο χειροπιαστά τί σημαίνει American Dream. Η αίσθηση πάντως ότι ό,τι θα δούμε στους επόμενους μήνες ή χρόνια σχεδιάζεται εκεί κάνει το μέρος πολύ ιδιαίτερο και σίγουρα σημαντικό. Προσωπικά θα προτιμήσω το San Francisco όμως. Σας αφήνω λοιπόν με κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα σε αυτό το ταξίδι μου. Enjoy!